Ooit je naam ingetypt in Google?

google

“Ben jij Japke van de stukjes?”

Het is een vraag die ik al meermaals gesteld heb gekregen. Natuurlijk kan ik dan antwoorden:

“Ja, die Japke, dat ben ik! Ik schrijf stukjes op mijn eigen persoonlijke blog waar je nu terecht bent gekomen.”

Helaas weet ik maar al te goed dat ik niet díe Japke ben op wie ze doelen. Ik kan me van de domme houden en gewoon zeggen:

“Ja, ik ben Japke van de stukjes.”

En verder niks.

Eerlijkheid gebiedt mij echter te zeggen:

“Nee, ik ben niet Japke van de stukjes.”

Ik weet namelijk heel goed wat er gebeurt als ik alleen mijn voornaam intyp in Google. Heb jij wel eens je voornaam ingetypt om te kijken wat er naar boven komt? Sorry, maar als je Jan of Saskia of Jeroen heet zal je jezelf zonder achternaam niet snel tegenkomen. Maar zelfs als je Japke heet, moet je wel iets heel bijzonders doen of voor een bekend bedrijf werken, wil je dat Google je bovenaan zet. Zo ook ik. Als ik alleen ‘Japke’ intyp komt bovenaan altijd een Japke te staan die ik verder niet persoonlijk ken. Deze Japke schrijft artikelen voor nrc.nl Ja hallo, dan heb je het wel over een website hè. Natuurlijk kom je dan bovenaan te staan in Google. Over die Japke hebben de vragenstellers het dus. Dat is dé ‘Japke van de stukjes’.

Wat schrijft ‘Japke van de stukjes’?

‘Japke van de stukjes’ is Japke D. Bouma. Nooit eerder heb ik een stukje van haar gelezen. Wel haar naam gezien natuurlijk, bovenaan bij de resultaten in Google. Om het mezelf nog maar eens in te peperen. Toen mij voor de zoveelste keer gevraagd werd of ik niet betreffende Japke ben, ben ik maar eens wat van haar hand gaan lezen. Ik moet zeggen, het is leuk. Sterker, de stukjes van Japke lezen vlot weg en zetten aan tot nadenken. Ik snap wel dat mensen mij vragen of ik niet die Japke ben. Japke blijft hangen, zowel door de naam als door de stukjes.

En ik dan?

Ben ik dan niet óók ‘Japke van de stukjes’? Ik schrijf toch? En ik ben ook best leuk, al zeg ik het zelf!

Wanneer kom ík dan eens bovenaan in Google?

Working on it.

Oeiii!!! ‘Japke van de stukjes’ vindt dat ik na het schrijven van dat Engels bij een taalkliniek langs moet…

Heb jij weleens je naam ingetypt in Google? Moet je doen!
Al gedaan? Wat voor resultaten kreeg je?

Olympisch Stadionloop 2016: niet de vijf, niet de tien maar de één kilometer gelopen!

Als je wekelijks tussen de dertig en vijfenveertig kilometer bij elkaar rent, dan draai je je hand toch niet om voor een enkel kilometertje? Zeker niet als je moet wedijveren tegen een stel koters. Geloof me, zelfs als je zó getraind bent dat je volgende week weer een halve marathonafstand kunt afleggen, kan een luttele kilometer toch best tegenvallen!

yasmine-medaille

Mijn dochter is lid van atletiekvereniging Phanos in Amsterdam. Daar leert ze allerlei leuke dingen, zoals hordelopen, kogelstoten, verspringen en natuurlijk ook hardlopen. Als hardloper ben ik er natuurlijk erg trots op dat ze dat met plezier doet. Ik hoop, ik droom ervan dat ze me ooit bij een Dam tot Damloop of halve marathon voorbijloopt. Je moet dan wel ergens beginnen en wat is er dan beter dan meedoen aan de één kilometer kidsrun georganiseerd door je eigen atletiekvereniging en beginnend in het stadion waar je altijd traint?

Ik schreef mijn kind dus in voor de kidsrun van de Olympisch Stadionloop. Ze wilde graag dat ik ook meeliep en die mogelijkheid was er gelukkig ook. Dat zou niet zo moeilijk worden dacht ik, één kilometertje is toch snel voorbij? “Misschien loop ik wel veel harder dan jij mam” zei mijn dochter voor de start nog even tegen me. Dat wist ik wel zeker, omdat ik al eens bij een warming up in het stadion had gemerkt dat ze stukken harder liep dan ik. Ik zei dat het niet erg was en we elkaar bij de finish wel weer zouden zien. Stiekem dacht ik ook wel wat sneller dan anders te gaan lopen. Het was toch maar één kilometertje dus het kon best, dacht ik.

Het loopje zou in het stadion starten, vervolgens was het parcours om het stadion heen uitgestippeld. De finish zou weer in het stadion zijn. Het was koud en miezerig weer, dus de start kon niet snel genoeg zijn wat ons betrof.

Al meteen bij de start merkte ik hoe snel sommige kinderen er vandoor gingen. Zo ook dochterlief en eerst deed ik nog fanatiek met haar mee. Helaas merkte ik toen ik net het stadion uit was al meteen dat ik te hard gegaan was. Mijn rechter bilspier protesteerde luid. Deze waarschuwing gaf mijn lichaam mij vaker; het is meestal mijn rechterbeen dat signalen geeft als er iets niet goed gaat. Minder snel was natuurlijk het eerste wat ik had moeten doen. Mijn hoofd zei tegen me dat ik mijn dochter op zijn minst niet uit het oog moest verliezen. Dat lukte aardig, zodat ik bij de finish kon zien hoe mijn kind haar medaille uitgereikt kreeg. Daar deed ik het tenslotte voor; een blij kind dat net een mooie prestatie had geleverd!

Of ze volgende keer weer wilde dat mams meedeed, was mijn vraag na afloop aan mijn kind. Nee hoor, nu ik weet hoe het gaat en hoe leuk het eigenlijk is doe ik het volgende keer alleen. Gelukkig voor mij gaf ze dat antwoord. Ik had best nog een keer met haar mee willen gaan hoor, maar voor mijzelf en mijn bilspier had het niet gehoeven. Kun je nagaan hoe je je kan verkijken op dat enkele kilometertje.

Of het ooit zal komen tot een langere loop samen met mijn dochter? Daar zullen vast nog wel wat kilometertjes aan voorafgaan.

Heb jij weleens samen met je kind meegedaan aan een hardloopevenement?

Marokko een goedkoop vakantieland?

Wie denkt dat Marokko een goedkoop land is om naartoe op vakantie te gaan kan bedrogen uitkomen. Hoe kan dat nou, Marokko is een derde wereldland en de lonen zijn er laag, dan is alles daar toch goedkoper dan hier, denk je nu misschien.  Hoe dat kan weet ik je wel te vertellen. Wat er dan zo duur is aan Marokko en waar je op moet letten als je toch niet al te veel geld kwijt bent als je naar Marokko op vakantie wilt kan ik ook voor je opschrijven.

20160420_163419000_iOS
Markt in Fes

Franse kolonie
Marokko is van 1912 tot 1956 een Franse kolonie geweest. In de koloniale tijd en erna hebben veel Fransen er grond en huizen gekocht en zijn er hotels en andere bedrijven gestart. Je kan dus wel stellen dat het kolonialisme op een bepaalde manier is doorgegaan. Daarnaast hebben de Marokkanen die naar onder andere Europa zijn geëmigreerd ook het nodige bezit vergaard in Marokko. De Marokkaanse regering was natuurlijk blij met het geld dat binnen werd gebracht. Hierdoor zijn de prijzen van grond en huizen in de loop der tijd erg hoog geworden. De levensstandaard van degenen die zich vanuit westerse landen  in Marokko hebben gevestigd is meestal hoger dan die van de lokale bevolking. Hierdoor groeide de behoefte aan luxe snel, terwijl de mensen die altijd al in Marokko woonden daar niet automatisch in meegroeiden.

Vluchten en overnachten
Het bedrogen uitkomen wanneer je denkt dat Marokko een goedkoop vakantieland is begint al wanneer je een vlucht naar Marokko wilt boeken. Vooral wanneer je in het hoogseizoen met vakantie wilt, wat natuurlijk voor mensen met kinderen geldt. Boek je in november voor de zomervakantie in het jaar dat komen gaat, dan betaal je ongeveer tussen de €400 en €500 per retourticket. Boek je pas in het voorjaar van het jaar waarin je op zomervakantie gaat, dan loop je het risico dat én de meeste vluchten vol zijn, én je ticket bijna het dubbele kost. En dan heb je nog geen accommodatie. Voor een all inclusive vakantie zoals ik die zelf weleens voor Turkije geboekt heb, moet je in Marokko veel meer geld neertellen. Wil je op de bonnefooi naar Marokko, dan kun je best terecht komen in goedkope hotelletjes. Vraag me alleen niet wat je ervoor krijgt; gedeelde douche en toilet op de gang, krappe kamer, benauwd en geen airco. Om nog maar even niet te praten over kakkerlakken en dergelijke. Ik wil je niet bang maken hoor, want je kunt geluk hebben als je goed rondkijkt. Neem dus niet de eerste de beste kamer die je kunt krijgen, is mijn advies.

Boodschappen
Als je in Marokko levensmiddelen wilt kopen ben je redelijk goedkoop uit bij lokale winkeltjes of op de markt. Al kan ik dan niet garanderen dat men aan een toerist niet stiekem een hogere prijs vraagt. Raadzaam zou het zijn om iemand met kennis en die te vertrouwen is te vragen wat zoal de kosten zijn van levensmiddelen. Anders kun je beter een supermarkt bezoeken. Maar wat een prijzen kom je dan tegen! In Nederland kun je echt koopjes jagen in de supermarkten als je een krappe beurs hebt. In Marokko kun je dat wel vergeten. Echt, ik heb versteld gestaan van de prijzen van bijvoorbeeld verzorgingsartikelen. Je kunt zomaar €6 neertellen voor een fles shampoo waar je in Nederland €2 voor betaalt. Ga dan maar beter naar zo’n klein winkeltje in een steegje en koop een zakje shampoo, goed voor één wasbeurt en betaal daar enkele dirhams (Marokkaanse munteenheid) voor. Steun je ook nog een kleine ondernemer in plaats van een grote (Franse) supermarktketen. Overigens leven de meeste mensen in Marokko die het niet zo breed hebben van de kleine winkeltjes en markten. Het is leuk om eens te kijken wat je daar allemaal kunt vinden en afnemen. Een paar grote suikerklonten kopen in plaats van een doos suiker bijvoorbeeld is heel gebruikelijk. Voor een dirham krijg je zout of peper in een tot puntzakje opgerold krantenpapier. Kinderen op straat verkopen vaak pakjes zakdoekjes. Sigaretten worden hier en daar nog per stuk verkocht. Verzin het maar en er is wel iets op bedacht. Marokkanen zijn erg inventief als het om handel gaat.

Restaurants
Uit eten gaan in Marokko kun je zo duur maken als je wilt. In toeristische plaatsen kun je kiezen uit een groot aanbod aan restaurants. Ik vind de prijzen wel meevallen als je ze vergelijkt met die van restaurants in Nederland. Echt lekker vind ik het alleen miet altijd. Als je echt goedkoop uit wilt zijn en lekker wilt eten kun je het beste kleine steegjes in de oude gedeelten van de Marokkaanse steden opzoeken. Hier eten de locals onder andere soep voor een paar dirhams. Langs de wegen in dorpjes kun je vaak een tajine laten maken met groenten en vlees die je zelf eerder op de markt hebt gekocht. Als je het leuk vindt om van alles uit te proberen en graag een praatje maakt met de lokale bevolking (Frans is gewenst maar anders wordt het handen- en voetenwerk) dan kom je een heel eind en hoeft Marokko echt niet zo duur te zijn als je in eerste instantie misschien dacht…

Ben jij van plan om met vakantie naar Marokko te gaan?

Kijk voor vakanties aan de Atlantische kust eens hier . Voor goedkope vliegtickets naar Marokko klik hier

Candy Castle in Amsterdam West: leuke speelgelegenheid voor kinderen?

welkomMijn dochter wordt eind dit jaar 11. Het kan dus nog net. Spelen in zo’n speelparadijs met ballenbak, glijbaan, luchtkussen en klimgangen. Meestal zijn die gelegenheden voor kinderen in de leeftijd tot 12 jaar. Ik weet nog wel dat mijn oudste twee kinderen het rond die leeftijd langzamerhand te kinderachtig begonnen te vinden.

Het was herfstvakantie. Dan is het altijd leuk om een uitstapje te plannen. Liefst iets binnen. Omdat het regenachtig weer beloofde te worden. En ook graag een plek waar ik lekker kan zitten met een kopje koffie, iets om te lezen en een breiwerk. Waar ik mijn kind haar gang kan laten gaan zonder dat ik er al te veel omkijken naar heb.

We gingen naar Candy Castle. Geen plek die bovenaan mijn lijst staat, dat niet. Liever woon ik een atletiektraining van mijn kind bij in het Olympisch Stadion, waar ik lekker rustig bovenaan op de tribune kan gaan zitten. Hoog boven iedereen uit en ver van het geschreeuw vandaan. Of ik bezoek een plek waar ik zelf ook iets kan leren, zoals vorig jaar het Paleis op de Dam of de Oba. Mijn kind vindt het ook een keer leuk om zich uit te leven samen met een vriendinnetje. Een volgende keer kan er dan wel weer iets educatiefs worden gedaan. Afgelopen herfstvakantie werd het dus spelen en klimmen. Het lawaai van al die spelende kinderen in zo’n speel ‘paradijs’ bleef naderhand nog doordenderen in mijn systeem, tevoren wist ik zeker dat dit zou gebeuren.

halSinds vorig jaar is Candy Castle geopend in Amsterdam West. Bijna op loopafstand van waar wij wonen. Nog geen 10 minuten fietsen en dan zijn we er al. Lijkt een beetje op Ballorig en Tun Fun waar ik indertijd met mijn andere kinderen weleens heen ging. Daar word ik zacht gezegd aardig ballorig van. Breiwerk mee en blogjes schrijven op mijn telefoon konden dat wel beetje tegenhouden.

Het wordt natuurlijk druk op zo’n vakantiedag. Daarom gingen we meteen toen de tent geopend was; om 9:00 uur ’s ochtends. Dat dit geen verkeerde keuze was bleek om een uur of twaalf; mensen die op dat tijdstip binnenkwamen moesten zoeken naar een tafeltje om aan te zitten. Op dat tijdstip wilde ik al graag vertrekken. Ik sprak af met de meisjes dat we nog een uurtje zouden blijven. Ook na dat uurtje bleek het lastig weg te gaan. Eigenlijk had ik de hele dag uit moeten trekken voor het uitstapje.

Zelf ben ik ook nog een keer (met spierpijn van de halve marathon van de zondag ervoor nog in mijn bovenbenen) naar boven geklommen en op zijn hardst naar beneden van de vierbaans glijbaan gegleden. Even weer kind zijn is voor iedere volwassene op zijn tijd leuk. Ik zag het meer ouders doen, hoewel dat was omdat ze met wat kleinere kinderen waren.

glijbaanAl met al een geslaagde ochtend, maar voor herhaling vatbaar? Ik denk dat Candy Castle leuker is voor wat jongere kinderen, tussen 4 en 10 jaar. Hoewel ik zag staan dat het speelparadijs voor 0-12 jarigen toegankelijk is. De meisjes zeiden dat ze er niet nog eens heen hoefden, maar toen ik voor de grap voorstelde om er de volgende dag nog eens heen te gaan, werden ze toch wel enthousiast. Ze spraken zich nog wel uit over sommige kinderen die veel te wild bezig waren. En over de candybar waar je niet zelf snoep naar gewicht kon uitkiezen.

Pluspunten Candy Castle
– Personeel vriendelijk;
– Snel geholpen aan de balie/kassa/bediening;
– Ruimte overzichtelijk;
– Veel tafeltjes/zitplaatsen;
– Ruime keuze van consumpties;
– Handig oproepsysteem bij bestelling; je neemt een schijf mee naar je tafel die gaat zoemen/licht geeft zodra hij klaar is.

Minpunten Candy Castle
– Sledes voor rolglijbaan onvindbaar; bij navraag werd gezegd dat kinderen ze overal mee naar toe slepen dus dat ze vast wel ergens moesten liggen. Toch bleven ze onvindbaar. Er werd door personeel niets gedaan met de opmerking;
– Luchtkussen niet opgeblazen;
– Toiletten erg rommelig, wel fris ogend maar niet fris ruikend;
– Spelautomaten waar je geld in moet gooien werkten niet allemaal. Jammer dat je daar naast het entreegeld ook nog apart voor moet betalen;
– Verjaardagskamers wel netjes ingericht maar niet schreeuwend gezellig;
– Omroepsysteem achter in de ruimte niet te verstaan;
– Candy Castle heeft een Candy bar. Deze naam impliceert volgens mij dat je er zelf naar keuze en gewicht snoep kunt krijgen. Net zoals bij Jamin bijvoorbeeld. Helaas was daar alleen heel duur verpakt snoep verkrijgbaar.

Ga jij wel eens met je kinderen naar zo’n speelparadijs?

Halve marathon gelopen met een halve griep!

startvak
Ik vind foto’s maken in het startvak altijd leuk…

Of het wel verstandig is geweest vraag ik mij achteraf af. Van te voren denk je niet zo. Dan zeg je tegen jezelf; kom op zeg, je laat je toch niet kisten? Een beetje loper gaat, met of zonder griep! Dat heb ik dus gedaan, maar gemerkt heb ik het tijdens de rit wel. Vooral in het tweede gedeelte. Samen met het gevoel van blijdschap dat ik het toch maar weer geflikt heb, baal ik ook een beetje. Want met een halve griep een halve marathon lopen in het zonnige weer dat ik niet beschouw als mijn favoriete loopweer, dat hakt er toch wel in. Wel kan ik hier weer wat van leren denk ik.

De hele week voorafgaand aan het grote gebeuren (link vorige blog) heb ik me aardig koest weten te houden. Vanwege die griep dacht ik er verstandig aan te doen mijn krachten te sparen. Aan het begin van het parcours leek het ook ten goede te komen aan het lopen dat ik deed. De eerste 5 km liep ik in zo’n 35 minuten. Geen topsnelheid, maar de laatste tijd tijdens mijn training kon ik me slakkeriger dan dat tempo voortbewegen.

Toen ik nog niet eens de helft van het parcours had gelopen begon ik het te voelen. De energie die ik aan het begin gevoeld had was weg. Ik had nog wel flink van de bananen en isostar bij de uitdeelposten genuttigd. Dat had ik gedaan vanwege mijn halve marathon avontuur van vorig jaar (link). Waarom het ineens veel minder ging, dat vroeg ik me dan ook niet direct af. Ik had wel vaker tijdens het lopen in een dip gezeten. De ervaring had mij geleerd dat de energie aan het eind wel weer terug zou komen. Daarom hield ik mij qua tempo wat meer in. Ik hield er rekening mee dat ik dat tijdens de laatste kilometers weer in kon halen. De energie zou terugkomen ongeveer op het moment dat ik Vondelpark in zou lopen, dacht ik. Vanaf dat moment kon ik de weg bijna blind afleggen.

Eindelijk, daar zette ik vanaf de kant van het Leidseplein mijn eerste voet in het Vondelpark. Wat was dat? Mijn rechtervoet leek wel te slapen! Enkele tientallen meters besteedde ik aandacht aan de manier waarop ik die voet neerzette.
Het leek net of ik hem steeds ingetrokken hield. Ik probeerde mijn voet goed af te rollen. Dat leek te helpen. Plotseling voelde ik felle steken in mijn rechterkuit. Even dacht ik aan het woord ‘zweepslag’, een aandoening waar ik niet veel over weet, maar wel dat hij met name voorkomt bij oudere sporters. Daarna dacht ik aan de mensen die aan de uitgang van het Vondelpark bij de Amstelveenseweg zouden staan om me aan te moedigen. Dat zou balen zijn, als ze me strompelend voorbij  zagen komen. Geen leuk vooruitzicht. Ik besloot een stukje te wandelen voordat ik bij de uitgang kwam.

Op ongeveer de helft van de weg door het Vondelpark begon mijn andere kuit ook te steken. Wat was dat nou, vroeg ik mij af. Het zou toch niet gebeuren dat ik kruipend de finish over moest? Kruipen zou ik zeker doen als het niet anders kon want die medaille ging ik in ontvangst nemen. Stoppen was geen optie, daar had ik niet die hele weg voor afgelegd.
amstelveensewegNa enige tijd heel rustig te hebben gejogd ging het wel weer. Het leek erop dat ik niet hoefde te kruipen aan het eind. Vriendin, buren en manlief zagen me in ieder geval lachend voorbij komen. Van manlief kreeg ik (voordat de foto hiernaast genomen werd) een fles koud water mee. Fijn vooruitzicht om me na de finish meteen mee te kunnen opfrissen.

Mijn tijd bij de finish stond op 2:46:… Geen tijd om echt trots op te zijn, gezien mijn vorige halve marathons waarvan ik de allereerste in 2:13 uur had uitgelopen. Maar toch…wel weer eentje gelopen, het toch maar weer geflikt. Iemand in mijn netwerk schreef: vier halve marathons, dat zijn wel twee hele!

Ik hou er niet van om uitvluchten te maken, ook al was ik dit keer écht minder fit dan de vorige keren. Of het daar aan lag dat ik pijn had, moest wandelen en veel te traag naar mijn zin het parcours had afgelegd? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik bij mijn volgende halve marathon niet hetzelfde mee wil maken…

medaille

 

Mijn week voorafgaand aan de halve marathon in Amsterdam

medaille-tcs-2016
Een wel héél grote medaille!

Zo enthousiast als ik was in mijn week voorafgaand aan de Dam tot Damloop, de dagen voor de halve marathon in Amsterdam was daar weinig van te herkennen. Hoezo, had ik er geen zin meer in dan? Dat niet. Ik heb maanden uitgekeken naar het grote gebeuren en mij er prima op voorbereid. Zelfs heb ik woensdag met groot plezier in de herfstwind nog een rondje Sloterplas gelopen.  De afgelopen dagen heb ik het heel rustig aan gedaan.

Zoals vaker gebeurt wanneer de herfst zijn intrede doet, komen griep en verkoudheid weer om een hoekje kijken. Bij ons in huis klopten hoest en keelklachten op de deur. Ook ik moest eraan geloven. Keelpijn, schorre keel en moeilijk praten. Lekker dan, net vlak voor ik een halve marathon ga lopen. Maar toch, lopen kan er wel voor zorgen dat je je naderhand beter voelt. Een beetje loper laat zich natuurlijk ook niet uit het veld slaan door een verkoudheidje. Ik moet wel echt gevloerd zijn en een flinke koorts hebben wil ik zondag niet gaan lopen. Dacht het dus niet dat iemand, wie dan ook, gaat proberen mij tegen te houden. Toch is dit een teken dat ik mezelf wat meer in acht moet nemen dan ik anders zou doen en mijn krachten moet sparen. Die 21,1 kilometer gaan me dan heus wel lukken…

Wat heb ik in de week voorafgaand aan de halve marathon in Amsterdam gedaan behalve dat rondje Sloterplas? Op een paar rustige oefeningen thuis na geen trainingen meer. Voornamelijk mezelf in de watten leggen. Kopjes thee met honing drinken. Geroosterde broodjes met jam eten. Veel sinaasappelsap en citroen drinken. Pompoensoep eten, zelf gemaakt van de pompoen uit de moestuin van mijn zus. Door manlief meegenomen harinkje met ui en augurk eten. Gewoon lekker alles eten en drinken waar ik trek in heb. Het mag, maar vooral omdat ik last heb van mijn luchtwegen. Anders was ik vast nog wel een keer gaan lopen of zwemmen. Op het menu staan verder nog nog cous cous met veel groenten en kip voor maar liefst vrijdag én zaterdag. Op zondag marathondag eet ik ‘s ochtends pannenkoeken. Heerlijk allemaal! Naast het feit dat een halve marathon de nodige energie kost verbrand ik er rond de 1.400 calorieën mee. Ik heb het wel en breed nodig!

tcs-2016-startnummers-ophalen
startnummers ophalen

Op vrijdagochtend ben ik samen met mijn buurvrouw, die ook de halve marathon loopt, naar de Sporthallen Zuid in de buurt van het Olympisch Stadion gegaan om onze startnummers op te halen. Dat vind ik leuk om te doen. Je proeft de sfeer dan al een klein beetje. Het is nog niet heel druk maar we moeten wel even in de rij wachten om het startnummer in ontvangst te kunnen nemen. Allerlei talen hoor je om je heen spreken. Het is duidelijk dat de Amsterdam marathon een internationaal gebeuren is. Een vrouw die achter mij in de rij staat vraagt waar de start precies is. Het is leuk om te vertellen wat ik al weet van vorig jaar. En dan ben ik aan de beurt en mag ik mijn startnummer in ontvangst nemen en naar huis. Dat gaat niet zomaar, want je mag niet dezelfde route lopen om uit de sporthallen te komen zoals je gekomen bent. Je moet langs stands lopen waar dure sportartikelen aangeboden worden. Natuurlijk als lokkertje bedoeld, maar voor de gewone mens als ik niet echt weggelegd. Loopschoenen van € 150 kan ik me namelijk niet veroorloven. Ik wil graag naar huis, het boekje dat bij het startnummer geleverd is uitgebreid doornemen, naar mijn startnummer kijken en lekker dromen en denken aan wat zondag komen gaat. Met iets lekkers erbij, omdat het mag!

commerciele-stands-tcs
Mooi ingerichte stands met voor mij te dure sportartikelen

Volg jij het gebeuren rond de marathon van Amsterdam, kom je kijken of ken je iemand die deelneemt aan het evenement?

Een week voor de TCS Amsterdam Marathon 2016

11-days-till-the-tcs-amsterdam-marathon-2016
Het aftellen is alweer begonnen. Op het moment dat ik de foto hierboven maak is het nog 11 dagen voordat de marathon van Amsterdam weer plaatsvindt.

Op het moment dat ik deze blogpost publiceer is het nog 8 dagen voor de start van het evenement. Een dikke week dus nog.

Het leuke van de marathon van Amsterdam vind ik dat je al dagen van tevoren ziet dat het gaat gebeuren. Voor mij misschien een ietsje meer nog, omdat ik zeker twee keer per week het Olympisch Stadion (waar het gebeuren start en eindigt) bezoek. Dat is vanwege de atletiektraining van mijn dochter. In die omgeving zie je dat tentjes worden opgebouwd, wegwijzers en vlaggen worden geplaatst en de dranghekken en toiletten al dagen van tevoren worden neergezet. Ik ben me er nog extra bewust van denk ik, omdat ik dit jaar voor de derde keer écht deelneem aan het evenement. In 2013 schreef ik mij in voor de halve marathon maar kon ik niet meedoen vanwege een blessure. In 2014 liep ik de 8 kilometer van het marathonparcours. Vorig jaar liep ik eindelijk voor het eerst de Mizuno halve marathon in Amsterdam, de grootste halve marathon in Nederland. Dit jaar mag ik hopen dat ik voor de tweede keer de 21,1 kilometer van de marathonroute afleg. Geweldig om naar uit te kijken. In mijn stad!

Toch kriebelt het ook als ik denk aan wat komen gaat. Het is wel 21,1 kilometer hè, en al heb ik ervoor getraind, het is geen kattenpis als je dat maar weet. Allerlei scenario’s gaan nu alweer door mij heen. Ik hoop maar niet dat het van dat benauwde weer wordt als toen ik de 8 kilometer liep. Toen moest ik aan het einde meteen gaan zitten omdat mijn bloeddruk naar een vervelend punt was gedaald. Het flesje drinken dat bij de finish werd uitgereikt hielp me gelukkig weer snel op de been. Het weer is dus een heel belangrijke factor, net als de drukte. Liever heb ik hetzelfde ietwat koude weer als vorig jaar. Dan kan ik de drukte ook beter bolwerken. Want publiek aan de kant is wel leuk, maar leidt soms ook af. Fris weer en een klein beetje nattigheid mag van mij ook best. Dat laatste is juist goed voor het zuurstofgehalte in de lucht. Ik hoop ook dat de deelnemers nou eens niet zo ‘hard’ proberen te gaan en steeds tegen anderen aan stoten omdat ze in willen halen. Waarom niet gewoon genieten, daar doen we het toch voor of niet? Ik hoop ook dat ik vooral in het begin niet te hard van stapel loop. En ik wil, ik hoop, ik denk…zoveel gaat er door mij heen hoe dichterbij het komt…

Vanaf twee weken voor je een lange afstand gaat lopen bij een evenement, hoef je eigenlijk niet meer die afstand af te leggen. Dat is het hardloopadvies wat ik vaak lees. Het is de afbouw, de rust die je natuurlijk nodig hebt, voordat je alles geeft tijdens wat ik dan maar even bestempel als het hoogtepunt, de loop waarin je alles van jezelf geeft. Voor mij hoeft dat niet zo. Ik wil nog best een week van tevoren weer een oefen-halve marathon lopen. Of iets wat er dichtbij komt. Een soort generale repetitie, net als ik deed een week voor de Dam tot Damloop. Zo voel ik me zekerder voor de week erna. Zo van: ik weet dat ik goed voorbereid ben, vorige week deed ik het nog. Dat is mijn manier.

Voorlopig gaat het aftellen nog even door, maar het is zó 16 oktober. Ik zal nog zeker twee keer voor dat bord staan en ook andere dingen zien veranderen rond het Olympisch Stadion. Dat is voor mij een soort extraatje, net als het moment van het afhalen van de startnummers. Nog eventjes, nog zoveel dagen, een paar nachtjes slapen en dan is het zo ver!

Volg jij het gebeuren rond de marathon van Amsterdam, kom je kijken of ken je iemand die deelneemt aan het evenement?

Uitgenodigd bij een Marokkaanse familie, wat neem je mee?

Een tijdje geleden zag ik de zoekvraag: ‘Uitgenodigd bij een Marokkaanse familie, wat neem je mee?’ bij de statistieken van mijn blog staan. Ik weet zeker dat ik nog nooit antwoord heb gegeven op die vraag. Een gemiste kans vind ik, omdat ik best een antwoord weet te geven. En ook jammer voor degene die de zoekvraag intypte en op mijn blog geen antwoord vond. Gelukkig kan ik die gemiste kans makkelijk veranderen naar de uitdaging om weer een nieuwe blogpost te schrijven. Stel ik de toenmalige zoeker er niet meer mee tevreden, wie weet dan een ander wel…

suikerbrood

Om eerlijk te zijn, ik word niet zo vaak uitgenodigd bij een Marokkaanse familie in Nederland en als dat gebeurt neem ik waarschijnlijk mee wat ik gewoonlijk naar een bezoek mee zou nemen. Iets lekkers, bloemen, een leuk aandenken. Ben je op zoek naar een cadeautje dat meer traditioneel is, dan kan ik je alleen informatie geven uit de kennis die ik in het zuiden van Marokko heb opgedaan. Het is dat je het weet, omdat de meeste mensen van Marokkaanse afkomst hier in Nederland, hun wortels in het noorden van Marokko hebben liggen. Soms botsen noord en zuid weleens, dus weet ik niet zeker of een cadeau dat de traditie uit het zuiden volgt, ook in het noorden van Marokko wordt gehanteerd…

Nu heb ik nog steeds geen antwoord gegeven op de brandende vraag: Wat neem je mee als je bij een Marokkaanse familie op bezoek gaat? Met het bovenstaande in acht genomen vertel ik je bij deze wat IK zou meenemen als ik niet koos voor iets lekkers, bloemen of een leuk aandenken. Volgens de traditie kies ik dan voor het suikerbrood, oftewel suikerhart. Dat is geen brood en ook geen hart. Het is een groot stuk suiker in de vorm van een pilaar. Deze suiker wordt cadeau gegeven bij huwelijksaanzoeken, trouwfeesten en als je bij iemand op bezoek gaat. Ik heb ze zelfs met grote aantallen gezien bij het verplichte overlijdensbezoek.

Qelb sukar (de q staat voor een keel-k-klank), het zogeheten suikerhart. De suiker van dat suikerhart is zó zoet, dat je er maar weinig van nodig hebt in de welbekende mierzoete Marokkaanse (munt)thee. De suiker is zó hard dat je een steen of hamer nodig hebt om er stukken vanaf te halen. Dat is dan ook wat er wordt gedaan als het suikerhart in gebruik wordt genomen. En dat is geen eenvoudig klusje. De suiker kan daarbij alle kanten op schieten. Na het stukslaan van de suiker berg je de stukken suiker op in een doos. Dat ze niet altijd dezelfde grootte hebben is misschien wel een bijzondere bijkomstigheid. De thee smaakt dan niet bij iedere gelegenheid even zoet…

Wat ik zelf zou meenemen als ik bij een Marokkaanse familie in Nederland werd uitgenodigd? Ik denk niet direct één of meer van die suikerharten. Dat hangt waarschijnlijk af van de mensen die ik bezoek en hoe goed ik ze ken. Als dat bezoek een formeel of traditioneel tintje heeft, ja dan zal ik geneigd zijn een aantal van die harten of broden mee te nemen. Er op zijn minst aan denken. Anders neem ik gewoon iets mee dat ik ook mee zou nemen als ik iemand bezoek die niet van Marokkaanse afkomst is. En waarom niet?

Wat neem jij mee als je wordt uitgenodigd (bij een Marokkaanse familie)?

Dam tot Damloop 2016

“Zenuwachtig hoef je niet te zijn als het je toch niet om winnen gaat”. Dat zei mijn zoon tegen mij in de week voorafgaand aan de Dam tot Damloop. Makkelijk gezegd. Ik kon niet ophouden erover te praten. Daaraan konden mijn gezinsleden toch een bepaalde spanning merken. Nee, ik hoefde niet te winnen natuurlijk. Wel wilde ik graag de tweede Dam tot Dam overwinning in mijn leven behalen. Toch een soort van winnen waar best wat zenuwen bij komen kijken.

bij-de-start-2016

De spanning werd groter na het mailtje van de Dam tot Dam organisatie waarin werd gewaarschuwd voor het warme weer. 21 graden, warm? Een felle zon tijdens het lopen kan er wel voor zorgen dat het hartstikke warm aanvoelt. Dan maar wat rustiger aan doen dacht ik, en liet de wens om binnen de twee uur te finishen maar snel vallen. Uitlopen en niet naar de klok kijken is toch het allerbeste.

Rond half tien op de bewuste zondagochtend vertrok ik met de fiets naar het Centraal Station waar de tasseninname plaatsvond. Heel handig, je kunt droge kleding en eventueel wat te eten en drinken naar Zaandam laten vervoeren. Vorig jaar had ik me na de finish een ongeluk gezocht naar de plek waar je die tas kon ophalen. Nu wist ik dat deze plek heel dichtbij de finish was. Peperstraat links de hoek om, stukje verder lopen en daar stonden de tassen mooi geordend op startnummer. Dit even als praktische informatie voor wie ooit nog eens mee wil doen.

Bij zowel de tasseninname, de toeloop naar de startvakken en in de startvakken zelf merkte ik meer chaos dan het jaar ervoor. Er stonden lange rijen, waren er misschien meer deelnemers? Leek me nogal raar omdat het evenement altijd is volgeboekt. Toiletten stonden niet handig opgesteld, startvakken niet recht en de vlagaanduiding voor de bewuste vakken was ook niet zo duidelijk. Ik wachtte nog op Deborah, over wie ik al verteld heb in de blog die ik vorige week schreef, die beloofd had bij zowel start en finish te staan. Gelukkig kwam ze net op tijd en ik kon gaan. ‘Rustig doen Japke’ zei ik een paar keer tegen mezelf.

In de IJtunnel stonden de propellers van de luchtventilatie niet aan zoals vorig jaar wel het geval was. Bij de start hadden ze het nog gezegd: “Ga niet te hard in die tunnel anders blaas je jezelf op en dan moet je nog 15 kilometer”. Nee, dat zou ik zeker niet doen! De GPS van mijn sporthorloge ging uit in de tunnel dus ik kon niet meten hoe hard ik ging. Toen ik eens goed aanvoelde hoe de sfeer daar binnen was kon ik niet anders concluderen dan: sauna. Achteraf was mijn snelheid ongeveer 13 minuten per kilometer. Niet onverstandig.

dtd-met-deborah
Bij de finish samen met Deborah

De rest van de loop ging aan me voorbij als een droom, lijkt me nu achteraf wel. Niet dat ik het onbewust heb meegemaakt, dat niet. Ik herinner mij nog duidelijk de kinderen die hun handjes uitreikten naar de lopers, bewoners langs de route die water en zelfs koek en snoep uitdeelden, het parcours dat nu de tweede keer al herkenbaar voor mij was, de dj’s en voorstellingen langs de weg, de meest zware momenten van de route en dan de finish met zeer veel publiek langs de hekken. En niet te vergeten alweer Deborah, die me bij de finish stond op te wachten.

Of het zwaar was? Ja en nee. Voor het grootste deel van de loop heb ik genoten, hoewel er momenten waren dat ik het idee had dat ik stuk ging. Het zwaarste punt was voor mij rond de 13 kilometer. Toen mocht het van mij wel voorbij zijn. Toch vielen de laatste loodjes weer mee. En als daar dan uiteindelijk staat voorbij de finish, ben je nog wel een tijdje in de roes van de overwinning. Het gaat  dus toch om winnen, wat wie dan ook ervan mag zeggen!

Volgend jaar weer? Ik ben nu in het trotse bezit van twee Dam tot Dam medailles. Ik denk dat ik wil gaan voor de vijf. Mooi streven toch? Daarna zien we wel weer…

dtd-medailles

Mijn week voorafgaand aan de Dam tot Damloop 2016

japke-na-de-finish
Dam tot Damloop 2015 na de finish (foto gemaakt door Deborah)

Deborah loopt helaas niet mee dit jaar. Echt heel jammer. Het zou vast weer leuk worden als ze wel ging. Hopelijk is ze volgend jaar wel weer van de partij. En ik ook!

Deborah werd mijn vriendinnetje tijdens het Dam tot Dam evenement van 2015. Ontmoet voor de start en elkaar tijdens de loop steeds in het oog gehouden. Door omstandigheden doet ze dit keer niet mee. Dat is mij ook al eens overkomen. Ze heeft me gezegd dat ze voor de start komt aanmoedigen. En bij de finish in Zaandam zal ze er ook staan. Hoe dan ook, tijdens de route zal ze erbij zijn, ook al loopt ze niet mee. Ik zal eraan denken dat ze me rustiger liet lopen omdat ik wist dat ik dat nodig had. Nu zal ik dat waarschijnlijk weer nodig hebben. Want ik weet hoe hard ik kan gaan in mijn enthousiasme. Dat is niet goed voor mij omdat ik altijd uit moet blijven kijken voor overbelasting. Aan die grote lach van Deborah zal ik denken tijdens de moeilijke momenten die er zeker af en toe tijdens het lopen zullen komen. Zo zie je, ze loopt niet mee maar ze gaat wel mee…

Dit jaar is mijn voorbereiding op de Dam tot Damloop niet zo grondig geweest als die van vorig jaar. Het is ook nog geen maand geleden dat ik terugkwam van mijn verblijf in Marokko. Daar heb ik wel een paar keer langs het strand gerend, wat ook een bijzondere ervaring was. Zo’n strand loopt anders als de straten en parken van Amsterdam. Het schema dat ik vorig jaar volgde en dat mij ook dit jaar weer richting halve marathon van Amsterdam zou moeten helpen, heb ik door de zomeronderbreking niet heel strak gevolgd. Om heel eerlijk te zijn…bijna niet gevolgd.

Vier keer per week lopen was mijn voorbereiding vorig jaar met wisselende afstanden en steeds meer kilometers. Het serieuze werk als je een aardige afstand wilt lopen. Toch denk ik niet dat het een grote ramp is dat ik het dit jaar anders doe. Gewoon mijn gevoel volgen, me gesteund voelen door de aanmoedigende toeschouwers en de laatste kilometers op karakter lopen…

route
Altijd als ik meedoe aan een grote lange loop  houd ik ongeveer een week vooraf generale repetitie voor mezelf. Afgelopen zaterdag was voor mij dan ook de ‘Dam tot Dam generale repetitiedag’. Vroeg in de ochtend liep ik een ronde waarbij ik door Amsterdam West, Zuid, Oost en Centrum ging. 16,1 kilometer werd het precies, de 10 Engelse mijl die ik aanstaande zondag hoop af te leggen van Amsterdam naar Zaandam. Ging het? Nou het ging wel, hoewel er momenten waren dat ik graag snel naar huis had willen vliegen omdat het me eventjes te veel werd.

Hoe is mijn week verder verlopen qua training?

Zondag bracht ik een groot deel de van de dag door in het zwembad. Het was meer voor de gezelligheid want dochterlief was er ook met een vriendinnetje. Van echt baantjes trekken was dus geen sprake. Ontspanning is ook belangrijk, zeker als je de dag ervoor een aardige afstand hebt afgelegd.
Maandag geen sport, als je de buikspieroefeningen op ons nieuwe tapijt in de woonkamer niet meetelt.  Waarom niet? Dagje rust was toch gisteren? Tja, het was offerfeest wat we met een deel van het gezin gevierd hebben, maar wel zonder schaap, dat is aan familie in Marokko geschonken…
Dinsdag een luttele 18 kilometer met de fiets afgelegd. Wel met de elektrische fiets, dat vermeld ik er eerlijkheidshalve maar bij.
Woensdag heel vroeg in de ochtend voor de grote warmte uit een 7 kilometer gelopen in een voor mijn doen aardig tempo. Plus nog wat buikspieroefeningen en squats op het tapijt.
Donderdag begonnen met die paar plankoefeningen die ik zo vervelend vind. Een uurtje in het zwembad doorgebracht en ruim 50 baantjes gezwommen.
Vrijdag mijn laatste loop voor het evenement gedaan. Het was een loop van 8 kilometer door de straten van Amsterdam West. Heerlijk omdat het niet meer zo warm was.
Zaterdag staat een uurtje krachttraining in de sportschool op het programma. Geen heel zware oefeningen, maar wel aandacht voor de spieren die ik gebruik tijdens het lopen. Goed rekken en strekken.

startnummer-2016Zondag 18 september. De grote dag komt al steeds dichterbij. Nog even snel wat energiegelletjes halen voor onderweg. Bananen en vanillevla kopen om ’s ochtends voor vertrek iets te eten wat niet al te zwaar valt, niet te sterk smaakt en dus niet naar boven komt tijdens het lopen. Startnummer en kleren klaarleggen. Tas met spulletjes voor na de loop inpakken. Even mijn fietsband checken want ik wil niet te laat bij het Centraal Station aankomen om mijn tas af te geven. Ik wil er wel voor zorgen dat ik me kan ontspannen op de avond ervoor. En natuurlijk ook nog even Appen met Deborah, die erbij zal zijn, ook al loopt ze fysiek niet mee…

Doe jij mee aan de Dam tot Damloop 2016, sta je aan de kant om iemand aan te moedigen of volg je het evenement op afstand?

Een kijkje in de keuken en een mengcultuur in onze hoofdstad