Categorie archief: Persoonlijk

Ooit je naam ingetypt in Google?

google

“Ben jij Japke van de stukjes?”

Het is een vraag die ik al meermaals gesteld heb gekregen. Natuurlijk kan ik dan antwoorden:

“Ja, die Japke, dat ben ik! Ik schrijf stukjes op mijn eigen persoonlijke blog waar je nu terecht bent gekomen.”

Helaas weet ik maar al te goed dat ik niet díe Japke ben op wie ze doelen. Ik kan me van de domme houden en gewoon zeggen:

“Ja, ik ben Japke van de stukjes.”

En verder niks.

Eerlijkheid gebiedt mij echter te zeggen:

“Nee, ik ben niet Japke van de stukjes.”

Ik weet namelijk heel goed wat er gebeurt als ik alleen mijn voornaam intyp in Google. Heb jij wel eens je voornaam ingetypt om te kijken wat er naar boven komt? Sorry, maar als je Jan of Saskia of Jeroen heet zal je jezelf zonder achternaam niet snel tegenkomen. Maar zelfs als je Japke heet, moet je wel iets heel bijzonders doen of voor een bekend bedrijf werken, wil je dat Google je bovenaan zet. Zo ook ik. Als ik alleen ‘Japke’ intyp komt bovenaan altijd een Japke te staan die ik verder niet persoonlijk ken. Deze Japke schrijft artikelen voor nrc.nl Ja hallo, dan heb je het wel over een website hè. Natuurlijk kom je dan bovenaan te staan in Google. Over die Japke hebben de vragenstellers het dus. Dat is dé ‘Japke van de stukjes’.

Wat schrijft ‘Japke van de stukjes’?

‘Japke van de stukjes’ is Japke D. Bouma. Nooit eerder heb ik een stukje van haar gelezen. Wel haar naam gezien natuurlijk, bovenaan bij de resultaten in Google. Om het mezelf nog maar eens in te peperen. Toen mij voor de zoveelste keer gevraagd werd of ik niet betreffende Japke ben, ben ik maar eens wat van haar hand gaan lezen. Ik moet zeggen, het is leuk. Sterker, de stukjes van Japke lezen vlot weg en zetten aan tot nadenken. Ik snap wel dat mensen mij vragen of ik niet die Japke ben. Japke blijft hangen, zowel door de naam als door de stukjes.

En ik dan?

Ben ik dan niet óók ‘Japke van de stukjes’? Ik schrijf toch? En ik ben ook best leuk, al zeg ik het zelf!

Wanneer kom ík dan eens bovenaan in Google?

Working on it.

Oeiii!!! ‘Japke van de stukjes’ vindt dat ik na het schrijven van dat Engels bij een taalkliniek langs moet…

Heb jij weleens je naam ingetypt in Google? Moet je doen!
Al gedaan? Wat voor resultaten kreeg je?

Ze is er niet meer :'(

Soms, heel soms gebeurt het. Je ontmoet iemand met wie je een klik hebt. Het gesprek dat je voert verloopt vlot, je voelt je prettig en begrepen. Uit het wederzijds oogcontact straalt verstandhouding. Er zijn raakvlakken en je hebt stof om uren en uren samen te praten. Als je afscheid neemt voel je dat het fijn was. Je zou weer een ontmoeting willen. Je weet zelfs dat de ander daar ook zo over denkt. Je gelooft dat als je elkaar weer ontmoet, alles wat er was, weer zo zal zijn. Het prettige gevoel blijft nog een tijdje hangen. Het leek net of het niet de eerste keer was dat je diegene hebt ontmoet. Zo’n gevoel dat je iemand al jaren kent…

TranenSoms hoeft niet heel soms te zijn. Een ontmoeting waarbij je die klik hebt overkwam mij het afgelopen jaar zelfs twee keer. Vorig jaar nog vóór en tijdens de Dam tot Damloop. Een ontmoeting met de tweede persoon met wie ik zo’n klik had was afgelopen voorjaar, in nabijheid van een naast familielid. Ik had al vaker over deze vrouw horen praten maar haar nooit in levenden lijve ontmoet. Of misschien toch wel eens een keer bij dat familielid thuis, een vluchtige ontmoeting. In ieder geval had ik na de ontmoeting afgelopen voorjaar het idee dat ik haar nog wel vaker zou zien. Misschien niet snel maar ooit. Dat dit niet zou gebeuren, niet meer zou kúnnen zelfs, had ik niet voor mogelijk gehouden. Je weet nooit hoe het leven loopt.

Het nieuws bereikte mij totaal onverwacht. De vrouw met wie ik afgelopen voorjaar die klik had was dood. Net de dag ervoor gebeurd. Ik hoorde het kort na het nieuws over de aanslag in Istanbul. Ook op die dag gebeurd. De schrik van het nieuws over de zoveelste terreurdaad zat er nog flink in. Dit kon er ook nog wel bij. Bijna 3.000 kilometer verderop ging het over tientallen doden, hier in Nederland ging het over één.

Waarom heb ik het dan toch moeilijker met die ene persoon? Ze was geen slachtoffer van terreur, wel van iets al net zo onbegrijpelijks. Ze had er zelf voor gekozen deze wereld te verlaten. Niet voor het eerst dat ik dit in mijn omgeving meemaak. Dat hakt erin, dat snapt iedereen. Daarnaast, zij had voor mij een gezicht, een stem, een persoonlijkheid, ook al maakte ik haar verder nooit mee en had ik haar maar één keer écht ontmoet. Ik heb naaste familie en bekenden die dicht bij haar stonden. Mensen die ik ken die het persoonlijk raakt. De slachtoffers van de aanslag Istanbul waren anoniem voor mij. Die hadden dit niet gekozen, dat werd voor hen gedaan.

Er is niet veel wat ik kan doen. Nou ja, degenen die ik ken en die betrokken zijn laten weten dat ik aan hen denk. Een luisterend oor bieden. Zeggen dat als er iets is, ze bij mij terecht kunnen. En dan ook iets doen als erom gevraagd wordt. Wat verder nog kan en wat volgens mij ook krachtig is, is in gedachten bij die mensen zijn die een dierbare verloren hebben. Bidden. Voor degenen die het moeilijk hebben in het verdriet om hun verlies. Wensen dat ze de kracht hebben om hun verlies te dragen. Of ze nu hier wonen, bekenden zijn of in relatie staan tot bekenden, of dat ze veel verder weg zijn en voor mij, voor niemand hier een gezicht hebben.

Wat vind jij dat je kunt doen voor mensen die een verlies te verwerken hebben, ook al ken je ze niet?

Digitale vriendschap; kan het?

Een paar maanden geleden kreeg ik digitaal en onverdiend nare woorden op me afgevuurd. Van iemand van wie ik dacht dat ze een vriendin was, alhoewel ik haar nog nooit had gezien. Iemand met wie ik via het schermpje van mijn telefoon diepgaande inzichten deelde en met wie het ook gezellig was. Toch zat er aan mijn kant iets niet helemaal lekker. Ik dacht dit in vertrouwen te kunnen delen. Toen probeerde ik een paar van mijn inzichten over te brengen. Ik denk dat ik daarmee een kwetsbare  en wankele plek heb aangeraakt bij de persoon aan de andere kant.

Digitale vriendschap_kan het

Wat er vervolgens aan woorden op me werd afgevuurd is niet wat ik een ander toewens. Ik moest me weg bewegen van deze ‘vriendschap’ waarvan ik me ging afvragen of hij wel écht was geweest.  Toen de bewuste ‘vriendin’ me later nog eens benaderde deed ze alsof ze wist wat ze bij mij teweeg had gebracht. En hoe ze op mij overkwam. Zo vulde ze plaatsvervangend mijn gevoel en intenties in. Dat was nu precies wat ze steeds had gedaan en wat mij al een tijdje dwars had gezeten. Het was toen zo’n beetje klaar voor mij. Jammer maar helaas; we waren van plan elkaar een keer te ontmoeten maar dat ging nu niet meer door. Het vertrouwen dat ik had was naar mijn idee niet wederzijds. Hoe kun je dan een basis hebben? Als dat al mogelijk was geweest? Nee, dit was het niet, niet voor mij.

Naderhand heb ik mij nog weleens afgevraagd of het wel kan: een vriendschap hebben langs digitale weg. Zonder dat je elkaar ooit hebt ontmoet, geen oogcontact, niet met elkaar praten, elkaar niet zien, alleen woorden naar elkaar toesturen via het schermpje van de telefoon. Vraagt dat niet al meteen om moeilijkheden? Zoiets vluchtigs? Is dat niet veel te benauwd en veel te beperkend?

Ik denk dat de vraag ‘kan een digitale vriendschap’ uit twee delen bestaat. A: Kan een digitale vriendschap in het algemeen? B: kan ík het en wíl ik het ook? Het antwoord op A is denk ik simpel. Onlangs las ik over mensen die hun echtgenoten via Facebook leerden kennen. En zo heb je vast nog veel meer voorbeelden van contacten en vriendschappen die langs digitale weg zijn opgebouwd. Dus het antwoord op A is ‘ja’. B is iets ingewikkelder. Ik denk wel dat ík het kan, maar alleen als het contact oppervlakkig blijft. Daarbij kom ik meteen op: wíl ik het dan wel? Is het voor mij dan wel ‘echt’? Dan moet ik ronduit ‘nee’ zeggen. Het liefst haal ik meer uit een contact dan slechts een ‘hoe gaat het?’ en ‘gisteren lekker gegeten’. Ik geef iets van mezelf en hoop daar dan ook iets voor terug te krijgen. Via een klein schermpje is dat nou eenmaal lastig om te doen. Het kost te veel energie en je haalt er niet écht iets uit. Was dat het dan waar het fout ging?

Welke ervaring heb jij met digitale vriendschappen? Kan het, of blijkt dit toch lastig wanneer je er wat meer diepgang of intensiteit in wilt brengen?

Inspiratie #3 Niet te veel praten

‘De tong heeft geen bot’, zo luidt een Marokkaans gezegde. Dit wordt gezegd wanneer iemand bijvoorbeeld roddelt, zijn mond voorbij praat of erg scherp in woorden is geweest. Het advies om niet te veel te praten klinkt hierin door.

tekstballon stilte
‘Spreken is zilver, zwijgen is goud’. Ook zo’n zin die aangeeft dat je mond houden beter is dan praten. Een variant die veel in islamitische kringen wordt gebruikt is: ‘Er zijn tien adviezen voor de verstandige mens. Negen luiden: zwijg! De tiende luidt: spreek weinig.’

Zelf hou ik erg van babbelen. Helemaal als ik iemand een tijd niet gezien heb. Dan heb je gewoon heel veel te vertellen. Achteraf merk ik dan pas dat ik mezelf als het ware voorbij ben gelopen. Het wordt dan heel onrustig in mijn hoofd. Had ik niet wat minder kunnen praten?

Zolang ik mij bewust ben van wat er uit mijn mond komt raak ik niet al te vermoeid door praten. Ik kies er tegenwoordig ook voor om niet een hele ochtend met iemand te gaan kleppen en koffieleuten. Een uurtje is wat mij betreft genoeg. Anders suizen mijn oren steeds maar na van al dat gepraat. En als ik dan toch wat langer tijd ergens doorbreng waar de focus ligt op gesprek: mond goed voelen en zorgen dat er niet te veel naar buiten gaat. Net alsof je op dieet bent (niet te veel eten) maar dan omgekeerd. Het zorgt voor meer rust in mijn hoofd.

Bedenk jij zelf weleens wat je allemaal zegt? Word jij ook vermoeid van veel praten? Wat doe je eraan?

Oud, nieuw, modieus of vintage?

“Zo, draag jij ze nog steeds?” vroeg de moeder van een kindje op school toen ik het plein opliep. Ik kende haar nog uit mijn middelbare schooltijd en wist meteen wat ze bedoelde. Mijn eerste paar dr Martens kreeg ik toen ik 16 was. Toen was ik zo blij, eindelijk waren ze ook verkrijgbaar in maat 38. Voordat ik ze droeg zag ik alleen jongens en mannen ermee lopen. Je had ze alleen in het zwart en rood. Dames- en kindermaatjes en felle kleuren, die bestonden niet. 

Oud nieuw modieus of vintageTegenwoordig heb je deze schoenen in alle soorten, kleuren en maten. Zelfs voor de allerkleinsten kun je ze kopen. “Een tijdje terug ruimde ik mijn kast op.” vertelde de moeder. “Ik kwam toen het paar dr Martens loafers tegen dat ik in die tijd droeg. Je weet wel, die met die kwastjes.” Ja, dat wist ik natuurlijk. “Nou en ik heb ze toen weggedaan. Maar later had ik spijt, want ineens zag ik ze in een etalage in de P.C. Hooftstraat voor € 300. Niet te geloven he?”

Zelf heb ik al die jaren steeds een paar dr Martens in de kast gehad. Soms droeg ik ze een hele tijd niet, af en toe had ik een outfit aan waarbij ik het goed vond passen. Dan kwamen ze de kast weer uit. Mijn dochter zei eens “Wat een stomme schoenen zijn dat!” Nu heeft ze twee paar en wil ze nog wel een andere kleur erbij…

Schoenen, kapsels, outfits, items, alles wat vroeger modieus, origineel, apart of zelfs lelijk werd gevonden, is nu in of heel gewoon geworden. Of vintage, waar je een heleboel winkeltjes van hebt tegenwoordig. Ook de dr Martens schoenen vind je daar. Ik kijk er mijn ogen uit en kan daar heerlijk van die oude herinneringen ophalen. Ik vraag mij af of wat als iets nieuws wordt beschouwd werkelijk nieuw is of gewoon iets van vroeger dat in een ander jasje is gegoten.
Zie jij ook weleens kleding die je lange tijd geleden droeg en die nu óf als vintage, óf als nieuw wordt gepresenteerd?

Inspiratie #2 | minder denken, meer voelen

Iedere keer weer blijkt het lastig te zijn. In een druk gezin heb je nou eenmaal niet veel tijd voor stilte, tijd om even tot bezinning te komen, een moment voor jezelf. Hoe krijg je het rustig in je hoofd, is een vraag die veel mensen bezighoudt merk ik. Voor je het weet ben je van de ene taak in de andere gesprongen, zonder dat je heel even rust hebt genomen. En je hoofd gaat maar door.

zonder ik
Jarenlang heb ik gewerkt, gezwoegd en gezorgd. Ik bleef maar doorgaan, gaf en gaf, zonder dat er veel voor mezelf overbleef. Weinig ruimte, niet veel tijd en rust voor mij. Ik denk dat veel moeders, maar ook anderen zich hierin kunnen herkennen. Waar sta je zelf dan nog? Je hebt toch ook rechten? Hoe bereik je dan het gevoel dat je belangrijk bent…voor jezelf?

Het punt is dat ik vaak eerst aan anderen denk voor ik aan mezelf denk. Ik lach erom als ik dat teruglees. Dat kun je wel zeggen, maar merken anderen daar wat van? Toch voelt het zo. Te veel naar buiten gericht. Op zich is het een mooie eigenschap om vaak aan anderen te denken, maar het is ook een diepe valkuil. Daar kreeg ik ruim een jaar geleden de rekening voor gepresenteerd. Ik had niet teruggekregen wat ik gegeven had. Hoe hard ik het ook geprobeerd had. Daar raakte ik door opgebrand. En toen was het klaar. Ik hou niet van hokjes, maar denk dat ik wel iets heb meegemaakt dat in de buurt lag van een burn-out…

Het klinkt misschien gek, maar sinds ik me heb voorgenomen om een beetje egoïstisch te zijn voel ik mij goed. Beter dan eerst. Egoïstisch zijn op zich, daar rust volgens mij een soort taboe op. Je zegt gewoon niet luidkeels: “ik ben een egoïst” en laat er dan een zelfzuchtige daad op volgen. Egoïsme, het woord roept iets negatiefs op. Voor mezelf heb ik besloten dat dit niet hoeft. Het gaat erom dat anderen niet benadeeld worden. En ik heb iets krachtigs, een dergelijk woord nodig om de balans in mezelf te vinden. Meer te voelen dat ik er ben, en me regelmatig afsluiten voor wat er buiten gebeurt.

Ik mag dus van mezelf nu en dan egoïstisch zijn, voor mijn gevoel dan. Ook al vindt mijn systeem dat iets ergs, zulke dingen zeg ik steeds vaker tegen mezelf. Ik schrijf het zelfs regelmatig op. Dan hoef ik niet meer zo te denken. Het lukt mij daardoor steeds vaker om mezelf in lastige situaties even erbuiten te plaatsen. Bijvoorbeeld wanneer iemand in je omgeving geholpen moet worden of je voor een ander een duidelijke oplossing ziet die alles beter maakt. Is dat wel zo en is het werkelijk van belang dat ik diegene ben die de helpende hand biedt? Weg met die drukte!

Minder denken, meer voelen…

Inspiratie #1 ‘Zoek de middenweg’

Sinds ruim een jaar hoor ik niet meer tot het werkende deel van de bevolking. Wat is dat eigenlijk? Natuurlijk werk ik, ik heb genoeg te doen in huis. Bovendien is bloggen ook een soort werk geworden, zeer plezierig werk! Laten we het erop houden dat ik  niet meer buiten de deur werk, terwijl mijn gezinsleden óf naar school, óf naar het werk gaan.

Vergeten
In het begin had ik het er moeilijk mee. De vele collega’s met wie ik dagelijks samenwerkte werkten nog wel bij het betreffende bedrijf en ik zat thuis. Met de meesten had ik geen contact meer en ik voelde me als het ware vergeten. Zo gaat dat nou eenmaal, je bent collega’s, geen vrienden, levensmetgezellen of hoe je dat ook mag noemen. De mensen hebben het druk en zijn bezig met hun eigen leven. Dat neemt niet weg dat ik een groot deel van mijn tijd daar had doorgebracht, een stuk van mijzelf had gegeven en het daarom fijn had gevonden als ik men wat meer naar mij om had gekeken. Het is niet anders.

Search

Ambitie
Met de tijd begon het te slijten. Ik werd ambitieuzer in het bloggen, richtte een eigen website in en begon intensiever te netwerken. Wellicht zal ik weer ergens aan het werk gaan en dat dan combineren met mijn passie die ik met het bloggen zo goed tot uiting kan brengen. Ik wil er verder in groeien en voel ook een bepaalde missie in wat ik schrijf. Wie weet wat er gaat komen?

Oppepper
Er zijn van die dagen, dat het lijkt of je maar niet vooruit te branden bent. Soms is dat aan het begin van een week, maar ook in het midden of aan het einde van de week kun je ineens inzakken. Op zo’n moment kun je wel een opkikkertje gebruiken. Daarmee bedoel ik niet een kopje koffie, hoewel dat bij mij altijd welkom is. Nee, ik bedoel een opkikker in de vorm van een inspiratiezin, die je een dag, een week of zo lang je wilt bij je draagt en waarmee je kunt focussen, aandacht richten of misschien zelfs even de spanning los kunt laten.

Blijheid
Ik kreeg ze met het Happinez magazine dat in het 50+ pakket zat dat mijn zus mij gaf toen ik ‘Sara’ werd. De zogenaamde inspiratiekaartjes. Neem zo’n kaartje, lees de tekst erop en laat je er gedurende de dag door inspireren, was de boodschap op het pakje. Leuk idee. Het precies doen zoals wordt aangegeven, daar word ik, eeuwige puber, wel een beetje opstandig van. Daar wil ik mijn eigen eigenwijze draai aan geven. En waarom niet? Maak zo’n kaartje zelf, zet er je eigen tekst op, houd het een tijdje bij je en kijk of wat je er uit kunt halen.

Kaartje
Goede voornemens. Voor mij hoeven ze niet specifiek in een nieuw jaar te worden gemaakt. Sterker, als je wacht tot het begin van een kalenderjaar om met oude gewoontes te kappen, sta je er dan werkelijk achter? Nee hoor, goede voornemens mogen van mij altijd. Toch kan een nieuw jaar je wel een boost geven om nieuwe dingen te gaan doen. Jezelf en anderen inspireren tot bepaalde gedachten die je steunen, je focus geven en je niet laten afdwalen. In 2016 wil ik regelmatig een zelfgemaakt kaartje bij me steken met een zin ter inspiratie. Een kaartje als deze bijvoorbeeld;

‘Zoek de middenweg, want daar is de balans te vinden’ (Aristoteles)

Alles of niets
Ik ben een mens van extremen. Het is vaak alles of niets bij mij. Heb ik ergens geen zin meer in, dan voelt het bij mij als ‘er nooit meer zin in hebben’. Ben ik blij, dan ben ik niet ‘zomaar’ blij, maar voel ik een soort jubelgevoel. Het is niet altijd gemakkelijk. Niet voor mezelf, ook niet voor anderen. Mensen raken er ook snel overdonderd door als ze intense reacties waarnemen. Mijn recalcitrante ik kan dan denken: ach wat, dan raken ze toch lekker overdonderd? Als het is om anderen te plezieren, dan kan ik snel geneigd zijn te zeggen: niet mijn probleem!

Uitdaging
Het enige probleem dat ik zelf heb met het extreem, intens zijn, is dat het soms vermoeiend is. Daarom hoop ik dat komend jaar voor mij in het teken staat van ‘de middenweg’, ‘de balans’. Lukt dat mij niet, dan heb ik in ieder geval een bepaald streven nageleefd. Iets anders dan anders gedaan om mezelf te testen en uit te dagen. Alleen dat vind ik al mooi.

Wat jij?
Ben jij ook iemand die op zoek is naar de middenweg, of behoefte heeft aan een bepaalde balans? Heb jij voornemens voor het komend jaar? Laat jij je graag inspireren of wil je zelf anderen inspireren? Heb je ook zo’n inspiratiezin of -zinnen waar je iets mee doet of wilt doen? Gebruik je van die kaartjes die je bij je draagt? Laat me weten!

Zij die zich aan mieren vergrijpt

Laatst las ik over een opmerkelijke rechtszaak. Een politieman was uitgescholden. Nu is dat op zich niet iets om van de daken te schreeuwen, want dat zal wel vaker voorkomen. De uitschelder moest voor de rechter komen, maar werd onschuldig bevonden.

Mieren op bladWat had de man nou gezegd wat de politieman zo beledigd had? Als moeder die het goede voorbeeld moet geven krijg ik het woord niet door mijn strot en op mijn scherm gevormd. Maar je begrijpt het misschien wel. De politieman deed ‘het’ met mieren. Oftewel, hij was een muggenzifter, haarklover, en legde op alle slakken zout. De rechter bepaalde dat de uitspraak van de man niet per sé negatief was. Opmerkelijk. Het is namelijk maar hoe je zo’n woord opvat.

Hoewel ik denk dat de man wel bepaalde bedoelingen had met wat hij zei tegen de politieagent en ik de situatie ook niet ken, vind ik dat de uitspraak van de rechter getuigt van een ruime visie. Waarom hangt er per definitie een negatieve bijklank aan ‘het met mieren doen’, muggenziften, haarkloven en op alle slakken zout leggen? Dat hebben wij ervan gemaakt. En zo is het met veel woorden en uitdrukkingen.

Zelf heb ik het ook weleens meegemaakt dat iemand zei dat ik te erg op de details in ging. Diegene voelde zich daardoor niet vrij. Dus met andere woorden en al ben ik een vrouw, ik ben ook iemand die ‘het met mieren doet’. Een haarklover dus, of een muggenzifter, ik leg op alle slakken zout, enzovoorts. Dan weet je dat. Eerst was ik niet blij met de opmerking, omdat diegene er nog iets aan toevoegde wat ik allerzachtst gezegd niet aardig vond. Mijn communicatie werd negatief opgevat. Er werd voorbijgegaan aan mijn échte intentie. Dat laatste vond ik achteraf gezien het meest vervelend. Dat ik verkeerd werd beoordeeld door iemand, die dus niet open was zoals de rechter. Misschien kan ik het woord ‘kortzichtig’ eens onder de loep nemen…

Je eigen werkelijkheid creëer je met je gedachten, emoties en voorstellingen. Als je je gedachten verandert, worden je mogelijkheden groter. Het muggenzifterige komt uit de interne bron, het oog voor detail, en dat is precies waar ook je creativiteit vandaan komt. Zo iemand is in staat om grootse dingen te doen. Als iemand dat wil tegenhouden, het als negatief wil afdoen omdat hij of zij zich daarbij ongemakkelijk of er zich misschien zelfs bedreigd door voelt, is dat een gevoel dat bij die persoon ligt. Het ligt niet noodzakelijk bij degene van wie het afkomstig is. De neiging ‘het met mieren te doen’ kan namelijk een waardevolle gave zijn, iets positiefs waar ook anderen hun voordeel kunnen doen. En als de muggenzifter of haarklover beledigd raakt door de benaming kan hij of zij dit als iets positiefs proberen in te zien. Politieman in kwestie is misschien wel iemand met een creatieve geest. Een kunstenaar of schrijver in spé. Of zijn roeping misgelopen. Wie zal het zeggen?

Hoe een eigenschap van iemand die je als negatief ervaart óók positief kan zijn. Hoe je omgeving je daarin kan beinvloeden door enkel de betekenis die aan een woord gehangen wordt. En hoe kritiek eigenlijk óók een compliment kan zijn…

Mierenposter uit indd

 

Focus!

Stukjes uit een film napraten, wat een leuk spel is dat toch altijd. Soms doe ik het met mijn gezinsleden, gewoon omdat het leuk is. Stemmetjes uit animatiefilms zijn het leukste. Hoe gekker het geluid dat er uit een karakter komt, hoe beter. Het liefst praat ik de stem van één van de hyena’s uit Lion King na: “Vrienden? Ik dacht dat hij ons vijanden noemde.” Dat ging over die valse Scar, oom van Simba, die alles verdraaide. Dat dan met een heel smal dun en gemeen stemmetje zeggen, dat is een kunst en een heerlijke bezigheid.

Spelletjes doen met een film als voorbeeld is leuk, maar het het minstens zo leuk en fijn als je informatie uit een film haalt die nuttig is voor jezelf. Die je zelfs kunt integreren in je leven. De mooiste scène die als voorbeeld dient om even wat gas terug te nemen en tot je zelf te komen komt uit The Karate Kid: “When life out of focus, always turn back to basic of life. No breath no life. Breath in, breath out.” Ga altijd terug naar de basis, geen adem, geen leven. Indertijd was ik dol op die film, omdat ik toen net op karate zat. Tijdens de trainingen deden we een ademhalingsoefening, waarbij je als het ware met je handen de lucht tot je nam, cirkelbewegingen maakte en uiteindelijk de lucht uit je moest persen. Focus lag daarbij op de buik, je centrum. De zogenaamde buikademhaling.

Focusboom

Hoewel ik al een tijd niet meer regelmatig naar karatetrainingen ga, doe ik nog wel bepaalde oefeningen die ik in de lessen heb geleerd. De buikademhalingsoefening is mijn favoriet. Bij voorkeur doe ik deze in een park na een stuk joggen. Ik doe de oefening terwijl ik naar een de stam van een goed gewortelde boom kijk. Je komt dan stevig in jezelf te zitten. Eigenlijk zou iedereen dagelijks zo’n oefening moeten doen.

Tijdens een trainingssessie heb ik eens een aantal mensen ingewijd in de techniek van de buikademhaling. Ik merkte hoe moeilijk de deelnemers dat vonden, ook al had ik ervoor gekozen de oefening eerst op de grond te doen. Het heeft tijd nodig om dit te leren, en dagelijkse herhaling werpt de meeste vruchten af.

*****

Ga rustig en ontspannen liggen en leg je handen op je buik. Adem door je neus in en terwijl je dat doet duw je je buik omhoog waardoor je de lucht ruimte geeft. Neem zo veel mogelijk lucht mee naar binnen. Bedenk dat je lichaam groter wordt en heel veel op kan nemen. Als er geen lucht meer in gaat, begin dan rustig met de uitademing door je mond. Laat het niet ontsnappen, maar beheers het. Terwijl je uitademt gaat je buik langzaam weer omlaag. Span je buik samen bij het laatste beetje lucht. Probeer echt alle lucht eruit te persen tot het laatste, allerlaatste zuchtje.

*****

Ademhalen, het is de basis waar je steeds naar teruggaat als je focus kwijt bent. Adem in…adem uit. Na ademhalen is spelen vervolgens een manier om te ontspannen, los te laten en te verbinden. Zorg je eerst voor focus, door de buikademhaling toe te passen, ga daarna eens lekker spelen.

Spelen is niet alleen voor kinderen. Ook als volwassene kun je spelen. Spelen is het tegenovergestelde van werken. Gekke stemmetjes nadoen met je dierbaren, zomaar uit het niets een show opvoeren voor een (denkbeeldig) publiek, gekke dansjes doen en vooral, vooral lachen, als je het leuk vindt zelfs tot je erbij omvalt. Adem in…adem uit…

Eerste stap naar mijn eigen website

Als ik op de expertise van andere bloggers moet afgaan, was het beter geweest als ik met WordPress was gaan bloggen in plaats van met Blogger. Had ik maar…

Dat ‘had ik maar’ zorgt ervoor dat ik achterom kijk. Maar ik heb me nou juist voorgenomen om vooruit te kijken. Het heeft me al aardig wat tijd gekost om al dat gedoe rond mijn zogenoemde ontslag te verwerken. Het moet nu over en uit zijn. Te lang daar in blijven hangen heeft geen zin.
Dus…ik heb een ‘probleem’ dat ik op wil lossen. Oei, daar gaan we weer! ‘Probleem’, daar moet ik ook van af. Daar blijf onnodig in hangen als je niet uitkijkt. Natuurlijk is het een uitdaging en geen probleem. In ieder geval is er alvast een eerste oplossing. Ik had toch geen werk meer? Ziedaar, ik heb werk! Een hele hoop werk zelfs. Weliswaar niet betaald, want er is meer werk dan er banen zijn.

Een Blogger account met vijf blogs waar in totaal zo’n 150 artikelen in staan. Ga ik die overzetten naar WordPress? Of kies ik mijn eigen domein? Ik ga voor het laatste. Eigen domein instellen is zo gebeurd.

Via mijndomein.nl heb ik binnen het uur een domeinnaam met onbeperkt aantal e-mailadressen en drie maanden gratis websitemaker. Inclusief een cursusdocument. Aan de slag dus! Een enorme uitdaging, omdat ik nog nooit een website heb gemaakt. Eens moet de eerste keer zijn. Weer een nieuwe ervaring erbij.

Drie maanden heb ik dus om mijn eigen website te maken. En ondertussen maar doorbloggen met Blogger. Het is even niet anders. Hoe ik die hele handel straks overzet, hopelijk kan ik je dat gauw vertellen…