Categorie archief: Hardloopdagboek

Olympisch Stadionloop 2016: niet de vijf, niet de tien maar de één kilometer gelopen!

Als je wekelijks tussen de dertig en vijfenveertig kilometer bij elkaar rent, dan draai je je hand toch niet om voor een enkel kilometertje? Zeker niet als je moet wedijveren tegen een stel koters. Geloof me, zelfs als je zó getraind bent dat je volgende week weer een halve marathonafstand kunt afleggen, kan een luttele kilometer toch best tegenvallen!

yasmine-medaille

Mijn dochter is lid van atletiekvereniging Phanos in Amsterdam. Daar leert ze allerlei leuke dingen, zoals hordelopen, kogelstoten, verspringen en natuurlijk ook hardlopen. Als hardloper ben ik er natuurlijk erg trots op dat ze dat met plezier doet. Ik hoop, ik droom ervan dat ze me ooit bij een Dam tot Damloop of halve marathon voorbijloopt. Je moet dan wel ergens beginnen en wat is er dan beter dan meedoen aan de één kilometer kidsrun georganiseerd door je eigen atletiekvereniging en beginnend in het stadion waar je altijd traint?

Ik schreef mijn kind dus in voor de kidsrun van de Olympisch Stadionloop. Ze wilde graag dat ik ook meeliep en die mogelijkheid was er gelukkig ook. Dat zou niet zo moeilijk worden dacht ik, één kilometertje is toch snel voorbij? “Misschien loop ik wel veel harder dan jij mam” zei mijn dochter voor de start nog even tegen me. Dat wist ik wel zeker, omdat ik al eens bij een warming up in het stadion had gemerkt dat ze stukken harder liep dan ik. Ik zei dat het niet erg was en we elkaar bij de finish wel weer zouden zien. Stiekem dacht ik ook wel wat sneller dan anders te gaan lopen. Het was toch maar één kilometertje dus het kon best, dacht ik.

Het loopje zou in het stadion starten, vervolgens was het parcours om het stadion heen uitgestippeld. De finish zou weer in het stadion zijn. Het was koud en miezerig weer, dus de start kon niet snel genoeg zijn wat ons betrof.

Al meteen bij de start merkte ik hoe snel sommige kinderen er vandoor gingen. Zo ook dochterlief en eerst deed ik nog fanatiek met haar mee. Helaas merkte ik toen ik net het stadion uit was al meteen dat ik te hard gegaan was. Mijn rechter bilspier protesteerde luid. Deze waarschuwing gaf mijn lichaam mij vaker; het is meestal mijn rechterbeen dat signalen geeft als er iets niet goed gaat. Minder snel was natuurlijk het eerste wat ik had moeten doen. Mijn hoofd zei tegen me dat ik mijn dochter op zijn minst niet uit het oog moest verliezen. Dat lukte aardig, zodat ik bij de finish kon zien hoe mijn kind haar medaille uitgereikt kreeg. Daar deed ik het tenslotte voor; een blij kind dat net een mooie prestatie had geleverd!

Of ze volgende keer weer wilde dat mams meedeed, was mijn vraag na afloop aan mijn kind. Nee hoor, nu ik weet hoe het gaat en hoe leuk het eigenlijk is doe ik het volgende keer alleen. Gelukkig voor mij gaf ze dat antwoord. Ik had best nog een keer met haar mee willen gaan hoor, maar voor mijzelf en mijn bilspier had het niet gehoeven. Kun je nagaan hoe je je kan verkijken op dat enkele kilometertje.

Of het ooit zal komen tot een langere loop samen met mijn dochter? Daar zullen vast nog wel wat kilometertjes aan voorafgaan.

Heb jij weleens samen met je kind meegedaan aan een hardloopevenement?

Halve marathon gelopen met een halve griep!

startvak
Ik vind foto’s maken in het startvak altijd leuk…

Of het wel verstandig is geweest vraag ik mij achteraf af. Van te voren denk je niet zo. Dan zeg je tegen jezelf; kom op zeg, je laat je toch niet kisten? Een beetje loper gaat, met of zonder griep! Dat heb ik dus gedaan, maar gemerkt heb ik het tijdens de rit wel. Vooral in het tweede gedeelte. Samen met het gevoel van blijdschap dat ik het toch maar weer geflikt heb, baal ik ook een beetje. Want met een halve griep een halve marathon lopen in het zonnige weer dat ik niet beschouw als mijn favoriete loopweer, dat hakt er toch wel in. Wel kan ik hier weer wat van leren denk ik.

De hele week voorafgaand aan het grote gebeuren (link vorige blog) heb ik me aardig koest weten te houden. Vanwege die griep dacht ik er verstandig aan te doen mijn krachten te sparen. Aan het begin van het parcours leek het ook ten goede te komen aan het lopen dat ik deed. De eerste 5 km liep ik in zo’n 35 minuten. Geen topsnelheid, maar de laatste tijd tijdens mijn training kon ik me slakkeriger dan dat tempo voortbewegen.

Toen ik nog niet eens de helft van het parcours had gelopen begon ik het te voelen. De energie die ik aan het begin gevoeld had was weg. Ik had nog wel flink van de bananen en isostar bij de uitdeelposten genuttigd. Dat had ik gedaan vanwege mijn halve marathon avontuur van vorig jaar (link). Waarom het ineens veel minder ging, dat vroeg ik me dan ook niet direct af. Ik had wel vaker tijdens het lopen in een dip gezeten. De ervaring had mij geleerd dat de energie aan het eind wel weer terug zou komen. Daarom hield ik mij qua tempo wat meer in. Ik hield er rekening mee dat ik dat tijdens de laatste kilometers weer in kon halen. De energie zou terugkomen ongeveer op het moment dat ik Vondelpark in zou lopen, dacht ik. Vanaf dat moment kon ik de weg bijna blind afleggen.

Eindelijk, daar zette ik vanaf de kant van het Leidseplein mijn eerste voet in het Vondelpark. Wat was dat? Mijn rechtervoet leek wel te slapen! Enkele tientallen meters besteedde ik aandacht aan de manier waarop ik die voet neerzette.
Het leek net of ik hem steeds ingetrokken hield. Ik probeerde mijn voet goed af te rollen. Dat leek te helpen. Plotseling voelde ik felle steken in mijn rechterkuit. Even dacht ik aan het woord ‘zweepslag’, een aandoening waar ik niet veel over weet, maar wel dat hij met name voorkomt bij oudere sporters. Daarna dacht ik aan de mensen die aan de uitgang van het Vondelpark bij de Amstelveenseweg zouden staan om me aan te moedigen. Dat zou balen zijn, als ze me strompelend voorbij  zagen komen. Geen leuk vooruitzicht. Ik besloot een stukje te wandelen voordat ik bij de uitgang kwam.

Op ongeveer de helft van de weg door het Vondelpark begon mijn andere kuit ook te steken. Wat was dat nou, vroeg ik mij af. Het zou toch niet gebeuren dat ik kruipend de finish over moest? Kruipen zou ik zeker doen als het niet anders kon want die medaille ging ik in ontvangst nemen. Stoppen was geen optie, daar had ik niet die hele weg voor afgelegd.
amstelveensewegNa enige tijd heel rustig te hebben gejogd ging het wel weer. Het leek erop dat ik niet hoefde te kruipen aan het eind. Vriendin, buren en manlief zagen me in ieder geval lachend voorbij komen. Van manlief kreeg ik (voordat de foto hiernaast genomen werd) een fles koud water mee. Fijn vooruitzicht om me na de finish meteen mee te kunnen opfrissen.

Mijn tijd bij de finish stond op 2:46:… Geen tijd om echt trots op te zijn, gezien mijn vorige halve marathons waarvan ik de allereerste in 2:13 uur had uitgelopen. Maar toch…wel weer eentje gelopen, het toch maar weer geflikt. Iemand in mijn netwerk schreef: vier halve marathons, dat zijn wel twee hele!

Ik hou er niet van om uitvluchten te maken, ook al was ik dit keer écht minder fit dan de vorige keren. Of het daar aan lag dat ik pijn had, moest wandelen en veel te traag naar mijn zin het parcours had afgelegd? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik bij mijn volgende halve marathon niet hetzelfde mee wil maken…

medaille

 

Mijn week voorafgaand aan de halve marathon in Amsterdam

medaille-tcs-2016
Een wel héél grote medaille!

Zo enthousiast als ik was in mijn week voorafgaand aan de Dam tot Damloop, de dagen voor de halve marathon in Amsterdam was daar weinig van te herkennen. Hoezo, had ik er geen zin meer in dan? Dat niet. Ik heb maanden uitgekeken naar het grote gebeuren en mij er prima op voorbereid. Zelfs heb ik woensdag met groot plezier in de herfstwind nog een rondje Sloterplas gelopen.  De afgelopen dagen heb ik het heel rustig aan gedaan.

Zoals vaker gebeurt wanneer de herfst zijn intrede doet, komen griep en verkoudheid weer om een hoekje kijken. Bij ons in huis klopten hoest en keelklachten op de deur. Ook ik moest eraan geloven. Keelpijn, schorre keel en moeilijk praten. Lekker dan, net vlak voor ik een halve marathon ga lopen. Maar toch, lopen kan er wel voor zorgen dat je je naderhand beter voelt. Een beetje loper laat zich natuurlijk ook niet uit het veld slaan door een verkoudheidje. Ik moet wel echt gevloerd zijn en een flinke koorts hebben wil ik zondag niet gaan lopen. Dacht het dus niet dat iemand, wie dan ook, gaat proberen mij tegen te houden. Toch is dit een teken dat ik mezelf wat meer in acht moet nemen dan ik anders zou doen en mijn krachten moet sparen. Die 21,1 kilometer gaan me dan heus wel lukken…

Wat heb ik in de week voorafgaand aan de halve marathon in Amsterdam gedaan behalve dat rondje Sloterplas? Op een paar rustige oefeningen thuis na geen trainingen meer. Voornamelijk mezelf in de watten leggen. Kopjes thee met honing drinken. Geroosterde broodjes met jam eten. Veel sinaasappelsap en citroen drinken. Pompoensoep eten, zelf gemaakt van de pompoen uit de moestuin van mijn zus. Door manlief meegenomen harinkje met ui en augurk eten. Gewoon lekker alles eten en drinken waar ik trek in heb. Het mag, maar vooral omdat ik last heb van mijn luchtwegen. Anders was ik vast nog wel een keer gaan lopen of zwemmen. Op het menu staan verder nog nog cous cous met veel groenten en kip voor maar liefst vrijdag én zaterdag. Op zondag marathondag eet ik ‘s ochtends pannenkoeken. Heerlijk allemaal! Naast het feit dat een halve marathon de nodige energie kost verbrand ik er rond de 1.400 calorieën mee. Ik heb het wel en breed nodig!

tcs-2016-startnummers-ophalen
startnummers ophalen

Op vrijdagochtend ben ik samen met mijn buurvrouw, die ook de halve marathon loopt, naar de Sporthallen Zuid in de buurt van het Olympisch Stadion gegaan om onze startnummers op te halen. Dat vind ik leuk om te doen. Je proeft de sfeer dan al een klein beetje. Het is nog niet heel druk maar we moeten wel even in de rij wachten om het startnummer in ontvangst te kunnen nemen. Allerlei talen hoor je om je heen spreken. Het is duidelijk dat de Amsterdam marathon een internationaal gebeuren is. Een vrouw die achter mij in de rij staat vraagt waar de start precies is. Het is leuk om te vertellen wat ik al weet van vorig jaar. En dan ben ik aan de beurt en mag ik mijn startnummer in ontvangst nemen en naar huis. Dat gaat niet zomaar, want je mag niet dezelfde route lopen om uit de sporthallen te komen zoals je gekomen bent. Je moet langs stands lopen waar dure sportartikelen aangeboden worden. Natuurlijk als lokkertje bedoeld, maar voor de gewone mens als ik niet echt weggelegd. Loopschoenen van € 150 kan ik me namelijk niet veroorloven. Ik wil graag naar huis, het boekje dat bij het startnummer geleverd is uitgebreid doornemen, naar mijn startnummer kijken en lekker dromen en denken aan wat zondag komen gaat. Met iets lekkers erbij, omdat het mag!

commerciele-stands-tcs
Mooi ingerichte stands met voor mij te dure sportartikelen

Volg jij het gebeuren rond de marathon van Amsterdam, kom je kijken of ken je iemand die deelneemt aan het evenement?

Een week voor de TCS Amsterdam Marathon 2016

11-days-till-the-tcs-amsterdam-marathon-2016
Het aftellen is alweer begonnen. Op het moment dat ik de foto hierboven maak is het nog 11 dagen voordat de marathon van Amsterdam weer plaatsvindt.

Op het moment dat ik deze blogpost publiceer is het nog 8 dagen voor de start van het evenement. Een dikke week dus nog.

Het leuke van de marathon van Amsterdam vind ik dat je al dagen van tevoren ziet dat het gaat gebeuren. Voor mij misschien een ietsje meer nog, omdat ik zeker twee keer per week het Olympisch Stadion (waar het gebeuren start en eindigt) bezoek. Dat is vanwege de atletiektraining van mijn dochter. In die omgeving zie je dat tentjes worden opgebouwd, wegwijzers en vlaggen worden geplaatst en de dranghekken en toiletten al dagen van tevoren worden neergezet. Ik ben me er nog extra bewust van denk ik, omdat ik dit jaar voor de derde keer écht deelneem aan het evenement. In 2013 schreef ik mij in voor de halve marathon maar kon ik niet meedoen vanwege een blessure. In 2014 liep ik de 8 kilometer van het marathonparcours. Vorig jaar liep ik eindelijk voor het eerst de Mizuno halve marathon in Amsterdam, de grootste halve marathon in Nederland. Dit jaar mag ik hopen dat ik voor de tweede keer de 21,1 kilometer van de marathonroute afleg. Geweldig om naar uit te kijken. In mijn stad!

Toch kriebelt het ook als ik denk aan wat komen gaat. Het is wel 21,1 kilometer hè, en al heb ik ervoor getraind, het is geen kattenpis als je dat maar weet. Allerlei scenario’s gaan nu alweer door mij heen. Ik hoop maar niet dat het van dat benauwde weer wordt als toen ik de 8 kilometer liep. Toen moest ik aan het einde meteen gaan zitten omdat mijn bloeddruk naar een vervelend punt was gedaald. Het flesje drinken dat bij de finish werd uitgereikt hielp me gelukkig weer snel op de been. Het weer is dus een heel belangrijke factor, net als de drukte. Liever heb ik hetzelfde ietwat koude weer als vorig jaar. Dan kan ik de drukte ook beter bolwerken. Want publiek aan de kant is wel leuk, maar leidt soms ook af. Fris weer en een klein beetje nattigheid mag van mij ook best. Dat laatste is juist goed voor het zuurstofgehalte in de lucht. Ik hoop ook dat de deelnemers nou eens niet zo ‘hard’ proberen te gaan en steeds tegen anderen aan stoten omdat ze in willen halen. Waarom niet gewoon genieten, daar doen we het toch voor of niet? Ik hoop ook dat ik vooral in het begin niet te hard van stapel loop. En ik wil, ik hoop, ik denk…zoveel gaat er door mij heen hoe dichterbij het komt…

Vanaf twee weken voor je een lange afstand gaat lopen bij een evenement, hoef je eigenlijk niet meer die afstand af te leggen. Dat is het hardloopadvies wat ik vaak lees. Het is de afbouw, de rust die je natuurlijk nodig hebt, voordat je alles geeft tijdens wat ik dan maar even bestempel als het hoogtepunt, de loop waarin je alles van jezelf geeft. Voor mij hoeft dat niet zo. Ik wil nog best een week van tevoren weer een oefen-halve marathon lopen. Of iets wat er dichtbij komt. Een soort generale repetitie, net als ik deed een week voor de Dam tot Damloop. Zo voel ik me zekerder voor de week erna. Zo van: ik weet dat ik goed voorbereid ben, vorige week deed ik het nog. Dat is mijn manier.

Voorlopig gaat het aftellen nog even door, maar het is zó 16 oktober. Ik zal nog zeker twee keer voor dat bord staan en ook andere dingen zien veranderen rond het Olympisch Stadion. Dat is voor mij een soort extraatje, net als het moment van het afhalen van de startnummers. Nog eventjes, nog zoveel dagen, een paar nachtjes slapen en dan is het zo ver!

Volg jij het gebeuren rond de marathon van Amsterdam, kom je kijken of ken je iemand die deelneemt aan het evenement?

Dam tot Damloop 2016

“Zenuwachtig hoef je niet te zijn als het je toch niet om winnen gaat”. Dat zei mijn zoon tegen mij in de week voorafgaand aan de Dam tot Damloop. Makkelijk gezegd. Ik kon niet ophouden erover te praten. Daaraan konden mijn gezinsleden toch een bepaalde spanning merken. Nee, ik hoefde niet te winnen natuurlijk. Wel wilde ik graag de tweede Dam tot Dam overwinning in mijn leven behalen. Toch een soort van winnen waar best wat zenuwen bij komen kijken.

bij-de-start-2016

De spanning werd groter na het mailtje van de Dam tot Dam organisatie waarin werd gewaarschuwd voor het warme weer. 21 graden, warm? Een felle zon tijdens het lopen kan er wel voor zorgen dat het hartstikke warm aanvoelt. Dan maar wat rustiger aan doen dacht ik, en liet de wens om binnen de twee uur te finishen maar snel vallen. Uitlopen en niet naar de klok kijken is toch het allerbeste.

Rond half tien op de bewuste zondagochtend vertrok ik met de fiets naar het Centraal Station waar de tasseninname plaatsvond. Heel handig, je kunt droge kleding en eventueel wat te eten en drinken naar Zaandam laten vervoeren. Vorig jaar had ik me na de finish een ongeluk gezocht naar de plek waar je die tas kon ophalen. Nu wist ik dat deze plek heel dichtbij de finish was. Peperstraat links de hoek om, stukje verder lopen en daar stonden de tassen mooi geordend op startnummer. Dit even als praktische informatie voor wie ooit nog eens mee wil doen.

Bij zowel de tasseninname, de toeloop naar de startvakken en in de startvakken zelf merkte ik meer chaos dan het jaar ervoor. Er stonden lange rijen, waren er misschien meer deelnemers? Leek me nogal raar omdat het evenement altijd is volgeboekt. Toiletten stonden niet handig opgesteld, startvakken niet recht en de vlagaanduiding voor de bewuste vakken was ook niet zo duidelijk. Ik wachtte nog op Deborah, over wie ik al verteld heb in de blog die ik vorige week schreef, die beloofd had bij zowel start en finish te staan. Gelukkig kwam ze net op tijd en ik kon gaan. ‘Rustig doen Japke’ zei ik een paar keer tegen mezelf.

In de IJtunnel stonden de propellers van de luchtventilatie niet aan zoals vorig jaar wel het geval was. Bij de start hadden ze het nog gezegd: “Ga niet te hard in die tunnel anders blaas je jezelf op en dan moet je nog 15 kilometer”. Nee, dat zou ik zeker niet doen! De GPS van mijn sporthorloge ging uit in de tunnel dus ik kon niet meten hoe hard ik ging. Toen ik eens goed aanvoelde hoe de sfeer daar binnen was kon ik niet anders concluderen dan: sauna. Achteraf was mijn snelheid ongeveer 13 minuten per kilometer. Niet onverstandig.

dtd-met-deborah
Bij de finish samen met Deborah

De rest van de loop ging aan me voorbij als een droom, lijkt me nu achteraf wel. Niet dat ik het onbewust heb meegemaakt, dat niet. Ik herinner mij nog duidelijk de kinderen die hun handjes uitreikten naar de lopers, bewoners langs de route die water en zelfs koek en snoep uitdeelden, het parcours dat nu de tweede keer al herkenbaar voor mij was, de dj’s en voorstellingen langs de weg, de meest zware momenten van de route en dan de finish met zeer veel publiek langs de hekken. En niet te vergeten alweer Deborah, die me bij de finish stond op te wachten.

Of het zwaar was? Ja en nee. Voor het grootste deel van de loop heb ik genoten, hoewel er momenten waren dat ik het idee had dat ik stuk ging. Het zwaarste punt was voor mij rond de 13 kilometer. Toen mocht het van mij wel voorbij zijn. Toch vielen de laatste loodjes weer mee. En als daar dan uiteindelijk staat voorbij de finish, ben je nog wel een tijdje in de roes van de overwinning. Het gaat  dus toch om winnen, wat wie dan ook ervan mag zeggen!

Volgend jaar weer? Ik ben nu in het trotse bezit van twee Dam tot Dam medailles. Ik denk dat ik wil gaan voor de vijf. Mooi streven toch? Daarna zien we wel weer…

dtd-medailles

Mijn week voorafgaand aan de Dam tot Damloop 2016

japke-na-de-finish
Dam tot Damloop 2015 na de finish (foto gemaakt door Deborah)

Deborah loopt helaas niet mee dit jaar. Echt heel jammer. Het zou vast weer leuk worden als ze wel ging. Hopelijk is ze volgend jaar wel weer van de partij. En ik ook!

Deborah werd mijn vriendinnetje tijdens het Dam tot Dam evenement van 2015. Ontmoet voor de start en elkaar tijdens de loop steeds in het oog gehouden. Door omstandigheden doet ze dit keer niet mee. Dat is mij ook al eens overkomen. Ze heeft me gezegd dat ze voor de start komt aanmoedigen. En bij de finish in Zaandam zal ze er ook staan. Hoe dan ook, tijdens de route zal ze erbij zijn, ook al loopt ze niet mee. Ik zal eraan denken dat ze me rustiger liet lopen omdat ik wist dat ik dat nodig had. Nu zal ik dat waarschijnlijk weer nodig hebben. Want ik weet hoe hard ik kan gaan in mijn enthousiasme. Dat is niet goed voor mij omdat ik altijd uit moet blijven kijken voor overbelasting. Aan die grote lach van Deborah zal ik denken tijdens de moeilijke momenten die er zeker af en toe tijdens het lopen zullen komen. Zo zie je, ze loopt niet mee maar ze gaat wel mee…

Dit jaar is mijn voorbereiding op de Dam tot Damloop niet zo grondig geweest als die van vorig jaar. Het is ook nog geen maand geleden dat ik terugkwam van mijn verblijf in Marokko. Daar heb ik wel een paar keer langs het strand gerend, wat ook een bijzondere ervaring was. Zo’n strand loopt anders als de straten en parken van Amsterdam. Het schema dat ik vorig jaar volgde en dat mij ook dit jaar weer richting halve marathon van Amsterdam zou moeten helpen, heb ik door de zomeronderbreking niet heel strak gevolgd. Om heel eerlijk te zijn…bijna niet gevolgd.

Vier keer per week lopen was mijn voorbereiding vorig jaar met wisselende afstanden en steeds meer kilometers. Het serieuze werk als je een aardige afstand wilt lopen. Toch denk ik niet dat het een grote ramp is dat ik het dit jaar anders doe. Gewoon mijn gevoel volgen, me gesteund voelen door de aanmoedigende toeschouwers en de laatste kilometers op karakter lopen…

route
Altijd als ik meedoe aan een grote lange loop  houd ik ongeveer een week vooraf generale repetitie voor mezelf. Afgelopen zaterdag was voor mij dan ook de ‘Dam tot Dam generale repetitiedag’. Vroeg in de ochtend liep ik een ronde waarbij ik door Amsterdam West, Zuid, Oost en Centrum ging. 16,1 kilometer werd het precies, de 10 Engelse mijl die ik aanstaande zondag hoop af te leggen van Amsterdam naar Zaandam. Ging het? Nou het ging wel, hoewel er momenten waren dat ik graag snel naar huis had willen vliegen omdat het me eventjes te veel werd.

Hoe is mijn week verder verlopen qua training?

Zondag bracht ik een groot deel de van de dag door in het zwembad. Het was meer voor de gezelligheid want dochterlief was er ook met een vriendinnetje. Van echt baantjes trekken was dus geen sprake. Ontspanning is ook belangrijk, zeker als je de dag ervoor een aardige afstand hebt afgelegd.
Maandag geen sport, als je de buikspieroefeningen op ons nieuwe tapijt in de woonkamer niet meetelt.  Waarom niet? Dagje rust was toch gisteren? Tja, het was offerfeest wat we met een deel van het gezin gevierd hebben, maar wel zonder schaap, dat is aan familie in Marokko geschonken…
Dinsdag een luttele 18 kilometer met de fiets afgelegd. Wel met de elektrische fiets, dat vermeld ik er eerlijkheidshalve maar bij.
Woensdag heel vroeg in de ochtend voor de grote warmte uit een 7 kilometer gelopen in een voor mijn doen aardig tempo. Plus nog wat buikspieroefeningen en squats op het tapijt.
Donderdag begonnen met die paar plankoefeningen die ik zo vervelend vind. Een uurtje in het zwembad doorgebracht en ruim 50 baantjes gezwommen.
Vrijdag mijn laatste loop voor het evenement gedaan. Het was een loop van 8 kilometer door de straten van Amsterdam West. Heerlijk omdat het niet meer zo warm was.
Zaterdag staat een uurtje krachttraining in de sportschool op het programma. Geen heel zware oefeningen, maar wel aandacht voor de spieren die ik gebruik tijdens het lopen. Goed rekken en strekken.

startnummer-2016Zondag 18 september. De grote dag komt al steeds dichterbij. Nog even snel wat energiegelletjes halen voor onderweg. Bananen en vanillevla kopen om ’s ochtends voor vertrek iets te eten wat niet al te zwaar valt, niet te sterk smaakt en dus niet naar boven komt tijdens het lopen. Startnummer en kleren klaarleggen. Tas met spulletjes voor na de loop inpakken. Even mijn fietsband checken want ik wil niet te laat bij het Centraal Station aankomen om mijn tas af te geven. Ik wil er wel voor zorgen dat ik me kan ontspannen op de avond ervoor. En natuurlijk ook nog even Appen met Deborah, die erbij zal zijn, ook al loopt ze fysiek niet mee…

Doe jij mee aan de Dam tot Damloop 2016, sta je aan de kant om iemand aan te moedigen of volg je het evenement op afstand?

Hardlopen met of zonder muziek?

Lange tijd dacht ik dat ik niet zonder kon. Ik had het nodig, om tempo aan te houden. Om het ritme van mijn stappen te regelen. Om de drive te krijgen. Om, om… Zoveel redenen had ik om met muziek te gaan hardlopen. Nooit maar dan ook nooit zonder. Zonder muziek hardlopen was saai, dat was één ding dat als een paal boven water stond…

Ik had het weleens gelezen hoor, van de hand van een zogenaamde hardloopexpert. Als je loopt met muziek dan sluit je je af. Je hebt geen aandacht voor je omgeving, je stappen, je lichaam en voor het goed regelen van je ademhaling. Het kon wel zo zijn, maar toch deed ik het niet, ik ging niet zonder muziek op hardlooppad.

Soms werd het me toch te veel. Tijdens die lange afstanden ging ik me steeds meer opgesloten voelen. Ze moesten uit, die oortjes. Ik wilde ook af en toe die wind en die regen voelen. Eén worden met dat wat zich allemaal buiten afspeelde. De muziek verstoorde dat. Ergens klopten de woorden van die expert dus wel. Maar helemaal zonder muziek lopen leek me toch wat te kaal. Het ging me vooral om de drive, die ik niet dacht te krijgen zonder de muziek.

Hardlopen met of zonder muziek

Zoals het meestal werkt, volg je adviezen pas op wanneer je zelf hebt ondervonden dat ze goed voor je zijn. Of wanneer je een buil valt. Letterlijk bijna. Pas dan… Ik liep weer eens met mijn hoofd vol uptempo muziek. Laatste paar honderd meter zijn leuk om te lopen als je naar een powersong luistert. Nog even alle energie eruit halen. Ik liep daar en had het obstakel niet gezien. Ze waren al maanden bezig met bouwen langs de plek waar ik liep en dat wist ik. Maar die opstaande metalen rand zag ik pas toen het te laat was. Ik viel op mijn knie en mijn linkerhand maakte een vreemde knak. Daar lag ik op de grond en ik wilde niet meer opstaan. Het voelde als een nederlaag, ik ging net zo fijn! Een flinke kneuzing bleek het, ik kon mijn hand niet gebruiken en durfde ook niet meer te gaan hardlopen. Had ik maar beter opgelet. Die powersong, die had het hem gedaan!

Het is bijna twee weken geleden dat ik de val gemaakt heb. Twee keer ben ik inmiddels gaan lopen. Heel rustig, en zonder muziek. Alsof ik opnieuw moet leren hardlopen. Best een uitdaging eigenlijk. De oortjes durf ik voorlopig niet in te doen, bang als wat dat de focus weer te veel op de muziek gericht wordt en niet op het trainen zelf. Of het saai is? Ik geniet voorlopig even meer van de omgeving, voel mijn stap, luister naar mijn ademhaling. Blijf ik dit zo doen? Het is de vraag. Als een paal boven water staat nu dat ik niet meer wil vallen. Ik heb de muziek nog niet gemist dus wie weet, wordt het hardlopen wel een heel nieuwe ervaring…

Loop jij ook hard en doe je dat met of zonder muziek?

Hardlopen en blauwe tenen

‘Welkom bij de tenenclub’ schreef ze in antwoord op de vraag die ik in de hardloopgroep had gesteld. Met andere woorden: er is niet veel aan te doen. Je moet dus maar voor lief nemen dat je na een lange loopsessie soms met een bloeduitstorting onder je teennagel thuiskomt. Als dat het ergste is…

Blauwe tenen
Een half jaar na mijn vorige officiële halve marathon gebeurde het weer. Precies dezelfde teen en weer na een officiële halve marathon. Kon dat toeval zijn of deed ik iets anders dan anders? Ik liep al vaker die afstand tijdens een training. Te krampachtig lopen tijdens zo’n evenement of te dikke sokken? Aan mijn schoenen kon het niet liggen, die zijn al twee maten groter dan mijn gewone schoenmaat. Tegen de neus kan ik echt niet aan stoten met zoveel ruimte voorin. Bovendien draag ik al jaren hetzelfde merk. Nu herinner ik mij dat ik ooit een ander merk heb gedragen. Een schoen nog wel die bekend staat om de teenruimte. Ook met die schoenen heb ik eens een blauwe teen gehad na het lopen van een lange afstand in sneeuw en nattigheid. Kwam het door de kou dan misschien? Ik stelde de vraag in de hardloopgroep op Facebook. Wat was er aan te doen, wilde ik vooral te weten komen.

‘Het komt door de sokken’ was de reactie van een aantal groepsleden. ‘Als je dunnere sokken draagt heb je het probleem niet meer’. Ik geloof niet dat mijn sportsokken echt zo dik zijn. Alleen worden katoenen sokken na meerdere keren wassen wel wat stug. Komt mijn teen dan in de verdrukking te zitten? Wat voor sok moet ik dan gaan dragen, het zal toch niet dat ik een soort pantykousje moet aantrekken? Dat gaat vast weer andere problemen opleveren.

‘Niks bijzonders’ schreef iemand anders. ‘Veel mensen die langere afstanden lopen hebben hier last van. Er zijn allerlei theorieën over. Vaker gebeurt het bij harde ondergrond. Sommigen verliezen zelfs nagels. Het hoort er nu eenmaal bij.’ Oké, daar moet ik het dan mee doen. Mijn blauwe teen hoort bij het hardlopen. Niet iets heel geks dus. Ik kan me ook veel ergere dingen voorstellen. Gewoon weer gaan trainen voor een volgende halve marathon. Ergens in oktober.

Heb jij ook van die kleine hardloop- of sportkwalen? Wat doe je eraan, of ga je gewoon door en doe je lekker niets?

Wie als laatste finisht…

Bij de start had ik het al in de gaten. Iedereen ging gelijk een stuk sneller dan ik. Wel een beetje anders in vergelijking met zo’n massale loop als de Dam tot Dam of de halve van Amsterdam. Dan zijn er altijd wel deelnemers die achter je lopen. Als je vroeg start kom je nooit als laatste bij de finish aan.

Brettenloop

Bij de Brettenloop in Amsterdam afgelopen zondag namen 116 renners deel aan de halve marathon. Als je toch al geen snelle loper bent dan zit je in zo’n situatie al snel in de achterhoede. Of loop je de hele 21,1 kilometer alleen terwijl je de andere laatste renners steeds ver voor je uit ziet lopen. Zoals het mij overkwam.

Vrijwel direct maakte hij zich bekend. De parcoursbeveiliger die de achterhoede in de gaten moest houden. Hij zou de hele route achter mij blijven fietsen, zo zei hij. “Doe gewoon je ding, het is jouw feestje” waren zijn woorden om mij niet teveel af te leiden. In het begin was dat makkelijker gezegd dan gedaan. De hele tijd voelde ik zijn ogen in mijn rug prikken. Niet dat ik dacht dat hij steeds keek, het was het idee. Tijdens de laatste kilometers werd het me juist een steun. Mijn hartslag was voor mijn doen wat hoog. Wat als…als het niet ging kon ik gewoon achterop springen, was nu en dan mijn gedachte. Dat wilde ik natuurlijk niet, maar toch.

Nergens langs de route waren  hekken geplaatst om het gewone verkeer weg te houden. Onderweg stonden wel verkeersregelaars die het verkeer op zijn tijd tegenhielden en parcourswachten om de juiste route te wijzen. Behalve bij finish en start stond er geen publiek langs de weg. Eenzaam en zwaar is het dan om die vele kilometers af te leggen. Heel anders dan wanneer je gewoon met de stroom van duizenden lopers en door het geroep van toeschouwers wordt meegevoerd. Je moet het geheel op eigen kracht doen…

Het parcours was wel heel mooi. Het eerste stuk gaat door het westerpark, dan via Sloterdijk naar het prachtige Brettengebied om bij Halfweg weer terugwaarts te gaan. Halverwege kwam het punt waarop de snelsten al aan hun terugweg bezig waren. Dat is dan ook weer zwaar. Het mooiste gedeelte van de route kwam toen gelukkig nog. Met een beetje motregen af en toe was het uitstekend loopweer. Ik wist dat ik het ging halen, tenslotte had ik deze afstand bij dit evenement drie jaar geleden ook al eens gelopen. Dat het weer zo zwaar kon worden wist ik ook. Toch valt het dan tegen, omdat je weet dat iedereen die meedoet eerder bij de finish zal zijn.

De laatste loodjes wegen het zwaarst, wordt zo vaak gezegd. Als je je aan het begin van een loop rustig aan doet valt dat aardig mee. Je bewaart wat reserves voor het laatste stuk. Ben je van het begin af aan de laatste, dan wegen alle loodjes zwaar. Je doet er het langst over, dus moet je ook het langste volhouden. Maar de beloning is dan ook het grootst. In eigen voldoening, maar ook omdat je het meeste wordt aangemoedigd. Parcourswachten, verkeersregelaars en de mensen die bij de finish stonden, iedereen riep mij op het laatst bemoedigende woorden toe. Mijn lieve buren stonden zelfs bij de finish met bloemen en hebben dit leuke filmpje gemaakt. Wie als laatste finisht wordt het meeste aangemoedigd…

 

Eten & drinken voor & na een hardloopsessie

Niets.

Hoezo niets? Nou, ’s ochtends vroeg hardlopen en eerst wat eten? Nee, liever niets. Stel je voor: je ontbijt en gaat rennen. Bij mij komt dan alles naar boven. Tijdens de hele sessie proef ik wat ik heb gegeten, met een licht zure smaak erbij. Niet echt fijn. Helemaal niets tot me nemen is ook geen optie. Wat doe ik dan voor zo’n vroege loopsessie? Ik moet toch ergens mijn energie vandaan halen? Wat eet ik wanneer ik weer terug ben? Een heel bord vol dan ineens? Dat nou ook weer niet…

Ontbijt na het hardlopen
Voor het lopen (vroeg in de ochtend – rond 5:45)
Eten: niets. Stiekem heb ik de avond ervoor nog wel iets kleins gegeten en ben ik op tijd naar bed gegaan.
Drinken: twee kopjes koffie met opgewarmde melk en een half glas water. Dat zorgt er meestal voor dat ik voor ik vertrek nog even een boodschap weg kan brengen 😉

Lage bloedsuikerspiegel en -bloeddruk zorgen ervoor dat ik tijdens het lopen altijd iets bij me moet hebben dat me een boost geeft als het nodig is: druivensuiker of een energiegelletje. Niet altijd heb ik het nodig. Het geeft mij wel een zeker gevoel dat bij me te hebben. Just in case.

Na het lopen
Moeilijk. Waarom?

Meestal heb ik helemaal geen trek als ik in de vroege ochtend ben wezen hardlopen. En dat terwijl ik als hardloopadvies vaak genoeg heb gelezen dat je binnen het uur energie moet bijtanken. Waarom? Om herstel te bevorderen en afbraak van spieren tegen te gaan geloof ik. Nou ja, ik luister gewoon naar waar mijn lichaam behoefte aan heeft. Lastige factor daarbij is nog dat ik nogal snel zure oprispingen krijg. Ik moet dus uitkijken wat ik eet, hoeveel ik eet, wanneer en in welke combinatie en met hoeveel tijd ertussen. Dus ja, moeilijk.

Wat ik eet en drink in de ochtend na een hardloopsessie
Een glas verse sinaasappelsap gaat er wel in. Maar o jee, dat kan niet zonder er iets naast te eten, met iets anders, bij voorkeur zuivelhoudend. Mijn maag wordt daar rustig van.

Niet lang geleden heb ik de havermout ontdekt. Daar heb ik van alles in gegooid. Blauwe bessen, frambozen, appel met kaneel en verzin nog maar wat meer. Maar juist dát zorgde voor zure oprispingen. Dus gewoon heel simpel havermout. Met melk erin, als tegenhanger van het glas verse sinaasappelsap.  Daarnaast mijn derde en laatste kopje koffie van de ochtend. Als laatste een groot glas verse muntthee zonder suiker, om een helder hoofd van te krijgen. En om eventuele oprispingen tegen te gaan. Ja, dat werkt bij mij erg goed!

Loop jij ook vroeg in de ochtend en zo ja, hoe doe je dat met eten en drinken? Loop jij later op de dag, hoe lang wacht je dan na het eten voor je op pad gaat en wat doe je erna?