Categorie archief: Moslim in Mokum

Uitgenodigd bij een Marokkaanse familie, wat neem je mee?

Een tijdje geleden zag ik de zoekvraag: ‘Uitgenodigd bij een Marokkaanse familie, wat neem je mee?’ bij de statistieken van mijn blog staan. Ik weet zeker dat ik nog nooit antwoord heb gegeven op die vraag. Een gemiste kans vind ik, omdat ik best een antwoord weet te geven. En ook jammer voor degene die de zoekvraag intypte en op mijn blog geen antwoord vond. Gelukkig kan ik die gemiste kans makkelijk veranderen naar de uitdaging om weer een nieuwe blogpost te schrijven. Stel ik de toenmalige zoeker er niet meer mee tevreden, wie weet dan een ander wel…

suikerbrood

Om eerlijk te zijn, ik word niet zo vaak uitgenodigd bij een Marokkaanse familie in Nederland en als dat gebeurt neem ik waarschijnlijk mee wat ik gewoonlijk naar een bezoek mee zou nemen. Iets lekkers, bloemen, een leuk aandenken. Ben je op zoek naar een cadeautje dat meer traditioneel is, dan kan ik je alleen informatie geven uit de kennis die ik in het zuiden van Marokko heb opgedaan. Het is dat je het weet, omdat de meeste mensen van Marokkaanse afkomst hier in Nederland, hun wortels in het noorden van Marokko hebben liggen. Soms botsen noord en zuid weleens, dus weet ik niet zeker of een cadeau dat de traditie uit het zuiden volgt, ook in het noorden van Marokko wordt gehanteerd…

Nu heb ik nog steeds geen antwoord gegeven op de brandende vraag: Wat neem je mee als je bij een Marokkaanse familie op bezoek gaat? Met het bovenstaande in acht genomen vertel ik je bij deze wat IK zou meenemen als ik niet koos voor iets lekkers, bloemen of een leuk aandenken. Volgens de traditie kies ik dan voor het suikerbrood, oftewel suikerhart. Dat is geen brood en ook geen hart. Het is een groot stuk suiker in de vorm van een pilaar. Deze suiker wordt cadeau gegeven bij huwelijksaanzoeken, trouwfeesten en als je bij iemand op bezoek gaat. Ik heb ze zelfs met grote aantallen gezien bij het verplichte overlijdensbezoek.

Qelb sukar (de q staat voor een keel-k-klank), het zogeheten suikerhart. De suiker van dat suikerhart is zó zoet, dat je er maar weinig van nodig hebt in de welbekende mierzoete Marokkaanse (munt)thee. De suiker is zó hard dat je een steen of hamer nodig hebt om er stukken vanaf te halen. Dat is dan ook wat er wordt gedaan als het suikerhart in gebruik wordt genomen. En dat is geen eenvoudig klusje. De suiker kan daarbij alle kanten op schieten. Na het stukslaan van de suiker berg je de stukken suiker op in een doos. Dat ze niet altijd dezelfde grootte hebben is misschien wel een bijzondere bijkomstigheid. De thee smaakt dan niet bij iedere gelegenheid even zoet…

Wat ik zelf zou meenemen als ik bij een Marokkaanse familie in Nederland werd uitgenodigd? Ik denk niet direct één of meer van die suikerharten. Dat hangt waarschijnlijk af van de mensen die ik bezoek en hoe goed ik ze ken. Als dat bezoek een formeel of traditioneel tintje heeft, ja dan zal ik geneigd zijn een aantal van die harten of broden mee te nemen. Er op zijn minst aan denken. Anders neem ik gewoon iets mee dat ik ook mee zou nemen als ik iemand bezoek die niet van Marokkaanse afkomst is. En waarom niet?

Wat neem jij mee als je wordt uitgenodigd (bij een Marokkaanse familie)?

Waarom ik nauwelijks vlees eet (en toch geen vegetariër ben)

Vlees Vlees Vlees

Als kind had ik er al last van. Van stukjes vlees met van die vetranden. Of vlees waarop je moest kauwen, kauwen, het leek wel of je het nooit weg zou krijgen. Gruwel de gruwel. Helemaal als er dan ook nog werd gezegd dat ik mijn bord leeg moest eten. Thuis ging dat nog wel. Het was bekend dat ik zo nu en dan een beetje bang was voor vlees. Maar als je dan ergens anders ging eten, dan kon je een stukje vlees niet laten staan. Vooral niet nee, dan kon je de gastvrouw en/of -heer voor het hoofd stoten. Soms lukte het me dan om een vergeten stukje vlees onder een lepel weg te moffelen. Of het niet weg te kauwen stukje in een servet te spugen. Nee vlees, daar had ik een broertje dood aan.

Tegenwoordig ben ik nog steeds geen vleesliefhebber. Maar als ik bij iemand ga eten zeg ik gewoon dat vlees van mij niet hoeft. Dat ik het niet veel of helemaal niet zal eten. Waarom ik dan niet al heel lang vegetariër ben, zul je je afvragen. Ja, dat is een vraag die ik mezelf ook al vaak heb gesteld. Als ik makkelijk wil doen geef ik gewoon de mensen om mij heen de schuld. Ik heb nou eenmaal nooit te maken gehad met vegetariërs in mijn meest directe omgeving. Als je vaak kookt voor mensen die op zijn tijd van een stukje vlees houden of die het eten zonder vlees saai vinden, dan doe je toch een beetje mee?

tajinegerecht7In bepaalde culturen, zoals in Marokko, kan het echt lastig zijn als je vlees weigert. Daar is het gebruikelijk dat degene die op bezoek komt het meeste recht heeft op vlees. Moeten ze net bij mij mee aankomen. In het begin dacht de schoonfamilie dat ik niet goed snik was. Ik moest eten en vooral veel vlees, wat dacht ik wel niet! Men schoof het vlees op de schaal waar we met zijn allen uit aten naar mij toe en ik duwde het weer weg met mijn stukje brood. Grappenmakers als wijlen mijn schoonvader (moge God hem genade schenken) begonnen me al snel te plagen; zelf een hapje (vet) vlees in de mond stoppen en tegen mij zeggen dat ik er vooral goed naar moest kijken. Na verloop van tijd was de familie gewend aan mijn ‘eigenaardigheid’ rond het eten van vlees. Meestal at ik dan wel mee uit de schaal maar liet het vlees lekker liggen.

Waarom ben ik geen vegetariër? Dat zou het leven toch veel beter maken? Eerlijk, op zijn tijd vind ik een stukje kip best lekker. Als het dan maar kipfilet is. Zonder nare vetranden en -stukjes. Soms vind ik de smaak van vlees best lekker in een gerecht. Als het dan maar niet sterk overheersend smaakt. De eigenlijke reden waarom ik nooit serieuze pogingen heb ondernomen om vegetariër te worden is: luiheid. Misschien ook aangeleerde overtuiging. Ik wil graag combinaties op tafel zetten die een compleet gevoel geven. De traditionele aardappelen-groenten-vleesgewoonte. Niet dat ik dat vaak op tafel zet. Het vraagt alleen wat van je om de maaltijden die je op tafel zet anders ‘in te richten’.

Wie weet komt er nog weleens verandering in de zogenaamde inrichting van de eettafel bij mij thuis. Er wordt steeds meer gesproken en geschreven over gezonde voeding, minder vlees, meer groenten en fruit. Het houdt mij ook regelmatig bezig. Helemaal als het gaat om het hanteren van tradities, waarover ik al eens schreef in mijn blog Offerfeest en vegetariër of veganist.

Eet jij vlees ook maar met mate en denk je erover vegetariër te worden? In deeltijd om te beginnen misschien? Of kun je vlees niet wegdenken uit jouw leven?

Snel afvallen op een gezonde manier? Kijk eens op Snel Afvallen.biz

Ook mijn katten doen mee met Ramadan

Tom en Tiek Ramadan

Als je denkt dat Ramadan alleen om vasten draait, dan is de titel van dit stukje natuurlijk grote onzin. Zo’n titel trekt wél bezoekers, dat heb ik na drie jaar bloggen wel ondervonden. Want ja, wat ik schrijf impliceert wel een beetje dierenbeulerigheid wat niet door de beugel kan. Je kan een kat toch niet mee laten doen met vasten? Achttien uur lang in deze zomertijd? Met zo’n blogtitel wil men weten hoe dat zit natuurlijk. Resultaat? Pieken in de statistieken van mijn blog. Hoop ik… 😉

Heb je mijn blogs vaker gelezen dan vind je dat dierenbeulgedeelte misschien nog niet zo gek. Ten slotte heb ik ooit al eens mijn kat op straat gezet. Tsja als dat mens al zoiets doet…

Een kat bewust laten vasten is niet eens zo heel vreemd. Ik ken kattenbezitters die af en toe hun kat een dagje geen eten geven. Het houdt ze jong, speels en slank. Ten slotte hebben roofdieren in de natuur soms ook enkele dagen geen prooi. Op die manier.

Als je Ramadan niet alleen met onthouding van eten associeert zou ik best eens gelijk kunnen hebben wat het die katten betreft. Ze gedragen zich de eerste dagen al meteen anders. Zo merk je dat ze meedeinen op het ritme dat wij als mens aanhouden. Ineens staan we ’s nachts om twee uur op om nog wat te gaan eten en drinken als buffer voor de lange dag. ‘Wij lusten ook best wat’ zie je dan aan het gedrag van die beesten. Om, als ze hun zin hebben gekregen, daarna de ganse volgende dag sloom en slaperig te doen. Net als wij, wanneer we thuis zijn zonder verplichtingen zoals school, werk en dergelijke.

Meedoen aan Ramadan? Als je bij ons thuis bent doe je automatisch een beetje mee. Of je nou mens bent of dier. Vastend of niet. Ik denk dat het op een bepaalde manier hechtheid aangeeft. Wie of wat je bent maakt niet uit. Als je in mijn huis bent doe je mee, je hoort erbij. Dat vind ik iets moois hebben. Onder andere de bedoeling van deze maand. In mijn ogen ook van de islam, wat anderen er ook van mogen denken. Dus ja, ook mijn katten doen mee met Ramadan.

Wat wij ‘meenemen naar Marokko’

Meenemen naar Marokko 2
Wat vliegt de tijd! Enkele dagen geleden waren manlief en ik alweer 20 jaar getrouwd. Het was een gewone doordeweekse werkdag en we hebben niet echt iets bijzonders gedaan om het te vieren. Alhoewel, we hadden tompouce en we hebben eten besteld. Gezellig, dat hoeft het heus niet alleen te zijn als je spetterend uit gaat of zo.

Dat eten bestellen was eigenlijk ook omdat we midden in de rommel zaten. Niet alleen vanwege het muren witten wat ik in de ochtend had gedaan. Het werd namelijk hoog tijd om eens flink op te ruimen. Wij wonen in een klein huis en hebben veel te veel spullen. En daarnaast is het bijna ramadan en dan doen we traditiegetrouw ons best om van tevoren het hele huis schoon en netjes te maken. Ik wil graag van de spullen af maar dat lukt moeilijk. Waarom? Vanwege het ‘meenemen naar Marokko’ wat al die 20 huwelijksjaren een grote rol speelt.

‘Meenemen naar Marokko’. Het is een zin die ik manlief al zo vaak heb horen zeggen. Eigenlijk de zin die hij het vaakst uitspreekt. Tot mijn grote ergernis, soms zelfs boosheid, die ik dan maar probeer om te zetten in grapjes en plagerijtjes. Je moet er toch ergens een positieve draai aan geven niet waar?

Maar echt, het is wel triest af en toe. Want de helft van wat er apart wordt gelegd om ‘mee te nemen naar Marokko’, wordt uiteindelijk tochmaar bij het grofvuil neergezet. Waar het soms zelfs van afkomstig is geweest. Dat is een grote liefhebberij, zeg maar hobby van de man; lekker bij het grofvuil, op rommelmarkten, marktplaats en in kringloopwinkels snuffelen. Dan volgt vaak de weg naar de zolder onder de woorden ‘meenemen naar Marokko’ en staat het daar vaak maandenlang. Tot de spullen letterlijk boven ons hoofd groeien en veel ervan weer buiten bij het grof vuil belandt. Om vervolgens door anderen meegenomen te worden wat we aanzien met pijn in ons (niet specifiek mijn) hart. Want je kunt nou eenmaal niet alles wat je vindt, verzamelt of kwijt wilt ‘meenemen naar Marokko’. Hoe graag we het ook zouden willen. Want we hebben een grote familie in Marokko die behoefte heeft aan van alles en nog wat. Maar een vrachtwagen hebben we niet en dat zou wel nodig zijn met wat wij allemaal willen ‘meenemen naar Marokko’.

Wat nemen wMeenemen naar Marokkoe dan wél ‘mee naar Marokko’?
* Te klein geworden kleding van onze kinderen die we aan nichtjes of neefjes kunnen geven (moet er nog wel mooi uitzien anders zorgt het alleen maar voor te veel kilo’s)
* Kleding en schoenen die we zelf niet meer dragen (moet echt nog wel draagbaar zijn en er mooi uitzien)
* Gebruikte mobiele telefoons, huishoudelijke apparaten en dergelijke (tweedehands apparaten vind je weinig in Marokko en daar is wel behoefte aan)
* Stof om kleding van te naaien (is erg duur in Marokko terwijl je dat hier voor een prikkie koopt of soms zelfs zomaar vindt op straat – is echt gebeurd).
* Kinderschoenen (meestal in de uitverkoop gekochte Nikes) voor neefjes en nichtjes
* Toilettasjes met producten zoals deo, shampoo en dergelijke (zussen en schoonzussen zijn daar altijd superblij mee)
* Flink wat doosjes paracetamol om uit te delen (alsof het snoep is)
* Uierzalf (wondermiddel voor oa voetkloven waar veel mensen in Marokko aan lijden)
* Lekkers om zelf te eten en de familie te verwennen, zoals chocola, pindakaas, Hollandse kaas, drop, chips, crackers, stroop, stroopwafels, limonadesiroop. Kortom, alles wat ik maar enigszins kan bedenken dat in Marokko niet verkrijgbaar is (en ik kan je verzekeren dat dat veel is) en mogelijk nog past in de overvolle koffers.

Je begrijpt dat we altijd bagage te over hebben omdat we echt van alles ‘meenemen naar Marokko’. Tsja, we komen er gewoon niet van af, of we het nou willen of niet. En dan heb ik nog niet eens onze eigen kleren meegeteld die vaak nog even bij de handbagage wordt gepropt 😉

Kun je nog iets (leuks, nuttigs of geks) bedenken wat ik aan bovenstaande lijst kan toevoegen? Heb je tips om juist minder spullen ‘mee te nemen naar Marokko’? Of neem je zelf ook altijd veel te veel spullen mee als je op reis gaat?

Kijk voor vakanties aan de Atlantische kust eens hier . Voor goedkope vliegtickets naar Marokko klik hier

 

Marokkaanse (maaltijd)salade

Als je een mondje Marokkaans wilt spreken kom je met een franse vocabulaire al een heel eind. Bij gebrek aan het juiste woord in het Marokkaans dialect, gooi je er gewoon een frans woord doorheen. Niemand die het raar vindt als je dat doet. Dat is de erfenis van het koloniale verleden van Marokko.

Marokkaanse maaltijdsalade

Zelfs de Marokkaanse keuken is doorspekt met frans. Spek? Gewoon leuk om een woord te gebruiken dat indirect ‘niet halal’ aangeeft terwijl dat natuurlijk niet mogelijk is. Eén van de gerechten die ik graag op tafel zet is de zogenaamde tuinsalade; ‘jarda’ van het franse woord ‘jardin’. Het lijkt nu of de ingrediënten uit deze salade zo uit de tuin geplukt zijn. Ik zal je aanraden dit te doen als je zelfgekweekte groenten voorhanden hebt. Het zal de smaak zeker ten goede komen.

Deze salade wordt meestal als voorgerecht of ‘eerste gang’ gegeten. Zelf eet hem graag als maaltijdsalade. De hoeveelheid die ik hier weergeef is voor 2-3 personen als maaltijd, en voor 5-6 personen als voor- of bijgerecht.

Wat heb je nodig?
Gebruik een dessertschaaltje of klein soepkommetje voor het afmeten van de hoeveelheden. Ik geef hier telkens ‘kommetje’ aan.

Voor de salade
1 kommetje gekookte rijst
1 kommetje gekookte sperziebonen
1 kommetje gekookte worteltjes
1 kommetje gekookte aardappelen
1 klein blikje mais
1 blikje tonijn in water
4 hardgekookte eieren
De groenten, de rijst en de eieren gaar koken en laten afkoelen.  De mais en de tonijn uit laten lekken.

Voor de slasaus
1/2 kommetje argan olie
1 eetlepel citroensap
2 dessertlepels mayonaise
1 theelepel gemalen komijn
zout en peper naar smaak
1 eetlepel fijngehakte verse koriander
Maak de slasaus eerst klaar met alle ingredienten behalve de koriander.

Voor het opdienen
groot bord of schaal
(eventueel) slabladeren
klein kommetje

Schik de slabladeren op het bord. Doe de rijst in een schaal en meng er een eetlepel saus doorheen. Doe er nog wat extra saus doorheen als de rijst nog te droog is. Daarna doe je de rijst in een kommetje. Stamp de rijst goed aan. Keer het kommetje om in het midden van het bord. Je ziet dan een bolletje rijst. Daar omheen ga je de groenten en de tonijn schikken. Voordat je dit doet roer je de koriander door de slasaus. Doe steeds één van de groenten in de schaal en meng 1 a 2 eetlepels slausaus doorheen. Verdeel elke soort groente in twee porties en schik deze tegenover elkaar op het bord, rondom de rijst (zie foto). Als laatste is de tonijn aan de beurt, hier hoeft geen saus doorheen. Leg tenslotte de gehalveerde eieren op het gerecht.

Voor de variatie kun je ook andere groenten gebruiken; rode biet, doperwtjes, tomaat, komkommer, asperge.

Ik hoop dat je deze salade net zo lekker vindt als ik!

Moeten moslims afstand nemen?

Ik, dochter, echtgenote, moeder, Amsterdammer, moslim. Bij deze neem ik afstand van de verschrikkelijke aanslagen die in naam van de islam zijn gepleegd. Moet ik dat iedere keer, na iedere aanslag (wat Allah – al ilah – de God – verhoede) weer opnieuw doen? Als ik zeker wist dat ik daarmee een nieuwe aanslag kon voorkomen, natuurlijk zou ik dan weer afstand nemen. Iedere dag, ieder uur, iedere minuut, mocht dat nodig zijn. Maar anders weet je dat ik het veroordeel. Dat ik er niks mee te maken heb. Voor eens en voor altijd. 

Drukwerk

“Moslims moeten afstand nemen, moslims moeten de aanslagen veroordelen.” Dat is wat ik iedere keer na een aanslag hoor zeggen. Ik probeer te begrijpen waarom dat steeds gezegd wordt. Welk doel het dient. De uitspraak heeft voor mij een hoge ‘want anders’ factor. Wanneer een moslim niet openlijk afstand neemt, wordt hij dan als medeschuldige opgeschreven? Is het zodat de niet-moslim zich veilig weet naast een moslimbuur, -collega of -klasgenoot? Als moslim voel ik de angst net zo goed, misschien wel erger soms. Dus, waarom is het? Wat wordt erdoor verbeterd? Ik wil het snappen, maar dat doe ik helaas niet. Vertel het me alsjeblieft als jij het wél begrijpt. Wie weet kom ik dan terug op wat ik net geschreven heb…

Laten we het eens omdraaien. Na de aanslagen in Parijs zijn er (alweer) meer meldingen van onschuldige mensen die net als jij en ik niks te maken hebben met die terroristen. Zij zijn uitgescholden, bespuugd of in elkaar geslagen, omdat ze vanwege hun uiterlijk mede verantwoordelijk worden gehouden. De aanvallen op IS zijn verhevigd, waardoor er nog meer onschuldige slachtoffers vallen. Verwacht ik dan van een niet-moslim dat hij/zij hiervan afstand neemt? Nee, dat doe ik niet! Ik ga ervan uit dat ieder weldenkend, fatsoenlijk mens niet wil dat onschuldigen haat over zich heen krijgen of sterven vanwege zinloze terreur. Hoewel ik soms sterk aan twijfel als ik zie hoeveel mensen achter de aanvallen op doelen in Irak en Syrie staan, waarmee onschuldigen worden gedood. Of wanneer ik op het internet zie wat mensen allemaal voor schaamtelijke dingen durven schrijven.

Ondanks alles wil ik de hoop blijven vasthouden. Na de aanslagen waren namelijk ook hele prachtige uitingen te zien van verschillende kanten. Onverwachte hartverwarmende uitspraken en gebaren, ook van mensen wie verdriet was aangedaan. Het geeft vertrouwen in wat als nauw en duister aanvoelt. Zodat je mensen niet bij voorbaat hoeft te veroordelen. Ieder sprankeltje is er één. Met een open blik en vertrouwen de wereld in kijken, dat is wat ik wil blijven doen. En nee, ik ben niet naïef. Als je zelf geen vertrouwen geeft, kun je het ook niet krijgen. Ik verwacht dus niet dat iemand zich distantieert, ik ga ervan uit dat men dit doet. Ik wil puur naar de mensen blijven kijken, in hun goedheid geloven, tenzij iets anders bewezen wordt.

Vragen van moslims zich te distantiëren van die laffe aanslagen kan natuurlijk. Er wordt niet direct iemand mee geschaad. Toch vraag ik mij af in hoeverre er hier onderscheid wordt gemaakt. ‘Moslims moeten afstand nemen’ en dit steeds weer zeggen of te horen krijgen, kweekt een sfeer van ‘wij’ en ‘zij’, ‘moslim’ versus ‘niet-moslim’. Niets gebeurt op zichzelf en alles hangt met elkaar samen, als je de geschiedenis erop naslaat.

Eens, ooit…ik hoop dat ‘wij’ als mensheid afstand nemen van alle vreselijke, laffe, zinloze gewelddadigheid…

Wat is nou eigenlijk ‘modern’ ?

Altijd als ik iemand hoor zeggen dat Marokko razendsnel moderniseert dan moet ik even slikken. Sterker, ik voel me alsof er een groot brokstuk in mijn mond is gestopt dat vervolgens in één keer door mijn keelgat wordt geduwd. Modern, wat is dat? Misschien in dit geval een ander woord voor ‘westers’?

Onderzoekje laat mij verschillende betekenissen van ‘modern’ zien. Hedendaags, vooruitstrevend, actueel, ver ontwikkeld, progressief. Om er maar een greep uit te nemen. Niet ‘westers’ dus. Waarom stelt mij dat dan niet tevreden? Natuurlijk omdat ik iets achter de betreffende bewering zoek. Wat zit daar dan achter?

Watismodern

“Je gaat een stapje terug in de tijd” zei iemand jaren geleden tegen mij toen ik mijn lichaam (en dan doelde men natuurlijk vooral op mijn hoofd) begon te bedekken. ‘O ja?’ dacht ik later. Dat is nou jammer, dat ik op dat moment niet meteen een panklaar antwoord had. Nu zou ik dat wel hebben, maar heb ik het niet nodig. Nog steeds bedek ik tegenwoordig mijn lichaam bijna helemaal, behalve mijn hoofd, handen en soms mijn voeten. Armen mogen tijdens hele warme dagen wel een klein beetje bloot, maar dat geeft mij een ongemakkelijk gevoel. Toch vraag ik mij af of het waar is dat ik tóen een stapje terug in de tijd deed. In welk opzicht? Niet hedendaags, niet ver ontwikkeld of progressief? En volgens welke maatstaven?

Na de aanslagen in Parijs werd er zoveel gezegd, geroepen en geschreven dat ik mij op een gegeven moment wilde afsluiten. Eén opmerking die ik iemand op televisie hoorde maken bleef mij bij. Het ging in de trant van: “De moslims in het westen hebben zich meer geconformeerd met onze westerse leefwijze en zijn moderner dan de moslims in de moslimlanden zelf. ” Ik moest even proesten om mij vervolgens heel verontwaardigd te voelen. Dus met andere woorden: de mensen (dus de moslims) in bijvoorbeeld Marokko, Turkije, Indonesië zijn niet modern? Bent u daar dan een kijkje wezen nemen, waardige spreker, opdat u dat nu stellig op televisie durft te beweren? En daarnaast, wat heeft dat nou weer met die aanslagen te maken?

Het straatbeeld in de grote steden van Marokko is zo divers, dat ik mijn ogen uitkijk. Mensen in traditionele kleding lopen pal naast hippe jongeren die de nieuwste mode volgen of dames in minirok met naaldhakken. Alles door elkaar en het wordt gewoon geaccepteerd. Eigenlijk heb ik het zo nog nooit in Nederland gezien. Als je in de avond naar de boulevard van een grote kustplaats in Marokko gaat, sta je versteld van wat je ziet. Het uitgaansleven in Amsterdam verbleekt erbij, dat kan ik je wel vertellen. In deze optiek is Marokko ‘modern’. Is dat dan hetzelfde als hedendaags, vooruitstrevend, ver ontwikkeld en ga zo nog maar even door?

Ik vraag me sterk af of er een algemene vorm bestaat van wat als ‘modern’ wordt beschouwd en wat dat dan is. Vinden wij hier dat ‘modern’ hetzelfde is als ‘westers’ en is dat de maatstaf waarmee de hele wereld wordt beoordeeld? En dan dit: als ik mij van top tot teen bedek op mijn gezicht en handen na, ben ik dan niet modern? Ga ik dan werkelijk een stapje terug in de tijd? Misschien ben ik van binnen wel zo vooruitstrevend als wat, wie zal het zeggen?

Zoveel vragen waarop ik het antwoord niet weet, dat ik uiteindelijk alleen maar kan zeggen: laat het gewoon, ieder mag zelf zijn invulling geven, iedereen heeft zijn eigen waarden. Wat jij?

 

Een week na Parijs…

Nietsvermoedend liep ik afgelopen zaterdag ’s ochtends vroeg mijn wekelijkse lange duurloop. Trots was ik dat ik enkele weken na de Halve Marathon van Amsterdam weer een flinke afstand van maar liefst 15 kilometer had gelopen. Niemand, niemand die ik sprak die ochtend vertelde mij wat er de avond daarvoor in Parijs was gebeurd. Pas om een uur of één ’s middags, toen manlief van zijn werk thuiskwam, hoorde ik wat er was gebeurd. Parijs. Alweer.

Parijs voor fb

Verdriet, angst, onzekerheid, boosheid. Hoe bloedig weer. Barbaren. Ze zouden jou evenals mij zonder pardon afmaken. Moslim of geen moslim, het maakt dus niet uit. Allemaal korte gedachten die met mij spelen. En vragen. Waarom? In naam van islam. Wanneer houdt dit op? Hoeveel keer moeten we dit nog meemaken voordat iemand ervoor zorgt dat dit nooit meer gebeurt? Moet het eerst veel erger worden? Of gaan we gewoon verder met het leven en hopen we dat het ons zelf nooit persoonlijk treft? 600 km hier vandaan is tenslotte niet écht naast de deur. Of wel?

Welke boodschap wil ik uitdragen? Wíl ik wel een boodschap uitdragen? Dat is de belangrijkste vraag die met mij speelt. Ik wil wat doen maar wat? In de pen klimmen natuurlijk. Tenslotte ging ik bloggen juist om mijn stem te laten horen, meer begrip te kweken, bruggen te bouwen. Maar nu…zo heb ik er geen zin in. Schrijven omdat er iets verschrikkelijks is gebeurd. Alsof zíj ervoor gezorgd hebben dat ik dit nu schrijf. Dus zo houden ze de touwtjes in handen, besturen ze mij op afstand. En daarnaast, gebeuren er niet dagelijks vreselijke dingen, waar dan ook? Ook in naam van ónze vrijheid worden de ergste daden gepleegd. De vrijheid van de één is niet per definitie die van de ander. Dat wil ik ook benoemen, naast wat er nu is gebeurd. Reageer ik nu alleen omdat het in Parijs was, omdat dat betekent dat het net zo goed Amsterdam had kunnen zijn? Omdat het zo wel héél dichtbij komt…?

Met alle respect, ik wil niet de zoveelste zijn die een status op Facebook plaatst. Een Frans vlaggetje in mijn profielfoto. Of die de één of andere hashtag plaatst. Toch wil ik ook niet stil blijven. Ik wil wat anders doen. Een gebaar maken, al is het alleen symbolisch…

…laten we elkaars hand nemen, ook al is de afstand te groot om dat in het écht te doen. Het maakt niet uit wie of wat je bent, welk geloof je hebt, welke kleur of welke geaardheid. Het is niet het ‘wij’ en ‘zij’ als in ‘de moslims’ en ‘de niet-moslims’. Het is het ‘wij’ en ‘zij’ als in ‘de mensen die goed willen zijn voor anderen, elkaar laten leven en respect geven’ en ‘de haatzaaiers, bloedvergieters, barbaren die geen respect voor het leven hebben’. Oorlog, dat is wat ons van bovenaf, van opzij en zelfs van binnenuit wordt aangepraat. “Wij zijn in oorlog” zorgt alleen maar voor meer verdeeldheid, angst en onzekerheid. Laten we daar niet intrappen. Dus laten we elkaars hand nemen en niet loslaten. Ik ga ervan uit dat we dan samen ‘wij’ zijn en dat we alleen op die manier sterker zijn dan ‘zij’…

Hoe bindt een Marokkaan de kat op het spek?

Hmmmm…

Allles jeukt om, met de titel van dit blog in gedachten, een zo leip mogelijk intro te schrijven. Dat overkomt mij wel vaker. Al schrijvende gaan mijn gedachten alle kanten op en zodoende schrijf en schrijf ik dat gewoon op en wordt het onderdeel van het verhaal dat ik aan het schrijven ben. Oók als wat ik denk geen enkele relatie heeft met het onderwerp waar ik over wil schrijven. Zo blog ik dus. Meestal.

Kat op spekMisschien moet ik de titel hierboven dan maar veranderen in: Hoe schrijf ik een blog met leipe elementen? Misschien een volgende keer. Feit is dat ik een Marokkaan nog niet zo gauw een stukje spek zie kopen om daar een kat op vast te binden. Om het spreekwoord letterlijk te nemen en iets met de titel van dit blog te doen. Ik beschouw mezelf soms als halve – of deeltijdmarokkaan en dus heb ik er zélf maar iets mee gedaan. Vrije interpretatie. Kat vond het niet eens erg. Wat vind je ervan?

Als ik naar het Marokkaanse deel van de moslimwereld kijk vraag ik mij sterk af wat in het algemeen erger wordt gevonden: een stukje spek kopen of een kat ergens aan vastbinden. Eerlijk gezegd denk ik het laatste. Want de meeste mensen met een Marokkaanse achtergrond die ik ken, houden niet zo erg van katten. Ook niet van spek denk ik, maar met het kopen van zo’n stukje varkensvlees loop je minder gevaar dan wanneer je ‘iets’ met een kat doet. In directe zin, om de indirecte zin maar even buiten beschouwing te laten. Want dan ga ik wéér alle kanten op…

Eigenlijk wilde ik iets schrijven over een Marokkaans gezegde. Het lijkt misschien gek, maar ik denk dat het Marokkaans geen vaststaande gezegdes kent. Dat is omdat het een gesproken taal, een dialect is. Als ik van iemand met een Marokkaanse achtergrond een uitdrukking hoor, kan het heel goed dat meneer Mohammed met roots in een andere Marokkaanse stad dan de spreker in kwestie deze nog nooit heeft gehoord. Maar dat maakt het juist interessant. Nog boeiender vind ik het, als ik merk dat bepaalde Marokkaanse uitdrukkingen ook in het Nederlands bestaan en vice versa. Niet dat er in Marokko katten op het spek liggen. Maar er is wel een andere uitdrukking waar de kat een rol in speelt en die me steeds bijblijft. Zodoende.

Betreffende uitdrukking gaat zo’n beetje als volgt:

Je moet de kat bij je binnenhalen zoals je wilt dat hij is wanneer hij bij je blijft.

Denk je eens even in dat je iemand net leert kennen. Dan moet je aan elkaar wennen. Dat is aftasten, want je weet vaak nog niet zo goed waar de wederzijdse grenzen liggen en hoe ver het contact zal reiken. Volgens de uitdrukking is het wijs om dat een stap voor te zijn, zodat de verhoudingen meteen aan het begin duidelijk worden. Je zorgt dus direct voor je eigen presentatie, een bepaalde houding, een patroon. Je stelt zeker dat er verhoudingen ontstaan waar je je prettig bij voelt. Zodat je niet over elkaars grenzen heen gaat bijvoorbeeld. En zodat er geen conflicten ontstaan. Zoals jij wilt dat het is wanneer het contact blijvend is. Wijs toch? Of het écht kan is wat anders.

Denk dan nog eens even. De kat op het spek binden. Misschien ook een nieuwe situatie. Kat leert spek kennen. Sterker, hij zit er ineens aan vast. Zomaar, door een mens gedaan! Een grote verandering. Kat wordt in een situatie geplaatst die eigenlijk onmogelijk is. Kan kat dat wel aan? Nee, natuurlijk niet! Kat kun je veel beter behandelen met andere methodes. Niet lekker maken met iets en dan vervolgens aangeven dat het niet meer mag. Of iets kleins geven en dan vervolgens niets of weinig van dezelfse waarde meer aanbieden. Meteen laten merken wat je pikt en wat niet. Kat leren dat hij niet aan de bank mag krabben, maar wel aan de kattenkrabmuur. ’s Nachts zijn eigen slaapplek, een heerlijk warm holletje in een veilig hoekje in huis. Niet in bed, sorry haarbal! Zo doe je het ook met mensen die je net hebt leren kennen. Vooruit kijken. Zodat er geen onmogelijke situatie ontstaat. Zoals kat op spek bijvoorbeeld. Of spek om kat zoals op de foto. Wel lief.

Mij overkwam het ook ooit eens, maar dan omgekeerd. Ik was dus de kat. Ik kwam als het ware binnen bij iemand met kennis op een bepaald gebied, en stelde mij voor met de woorden dat ik iets wilde leren. Daar ontstond een vriendschap. Maar de verhoudingen waren al vastgesteld, ik was de leerling, de ander de meester. Gaandeweg merkte ik dat mijn kennis verder reikte dan ik zelf eerst had ingeschat. Veel van wat ik leerde wist ik al. Ik wilde op mijn eigen manier ook iets aan de ander leren, maar dat werd niet geaccepteerd. Want ik wilde toch iets leren, werd er gezegd. Uiteindelijk voelde ik mij in een onmogelijke situatie terechtgekomen. Als kat op spek of iets dergelijks. Had ik mij beter kunnen voorstellen als iemand die niet alleen iets wilde leren, maar die ook een toegevoegde waarde kon zijn. Binnenkomen zoals je wilt zijn wanneer je het contact blijvend wilt houden. Vooruit kijken.

Zo zie je, dit is nou een typisch staaltje Marokkaans-Nederlandse samenwerking. Zelf in elkaar gefrutseld. Het Nederlandse gezegde laat zien hoe je verleid kunt worden door iets wat heel aantrekkelijk lijkt maar eigenlijk onmogelijk is. De kat op het spek binden. Het Marokkaanse gezegde geeft een mogelijke oplossing. Jezelf kennen en goed inschatten welke weg je moet bewandelen. De kat binnenhalen. Wil ik voortaan ook proberen. Mooie binnenkomer.

Misschien moeten wij mensen in de wereld wat beter naar elkaars gebruiken kijken. Ze in elkaar combineren. Er iets mee doen. Goed naar elkaar luisteren. Het kan!

Offerfeest en vegetariër of veganist?

Ik had kunnen weten dat er geen reactie zou komen. Maar niet geschoten altijd mis. Logisch misschien dat je niet reageert op een vraag van iemand die je niet persoonlijk kent. Zou ik zelf antwoorden als dat mij overkwam? Ja natuurlijk, waarom blog ik anders? Dat doe ik toch om mensen iets te laten zien, iets van en aan anderen wil leren en ze inzage wil geven in dingen die wellicht niet alledaags zijn?

Een vloggende moslimveganist is niet alledaags. Ik heb er althans nog niet eerder eentje voorbij zien komen. Totdat ik deze persoon ineens zag. Laat ik eens vragen hoe het zit met de combi offerfeest en veganist zijn, dacht ik. Dan kan ik daar mooi een blog over schrijven.

Offerfeest 2015

Jammer, ook na een paar dagen geen reactie. Ik had graag wat antwoorden willen hebben. Ben je als veganist of vegetariër principieel tegen vlees- en/of dierlijke producten eten, dan kan het weleens lastig worden met het offerfeest. Wat doe je dan, zou een vraag zijn geweest. Want volgens veel moslims is het slachten van een schaap verplicht.

Ik hou zelf ook niet zo van vlees en helemaal niet van schaap. Maar ik heb makkelijk praten. Wij hebben een grote familie in Marokko die echt wel wat extra’s kan gebruiken. Die familie is hartstikke blij als je geld stuurt zodat er een schaap kan komen voor het offerfeest. Want schapen in Marokko zijn duur. Vlees is in Marokko zelfs duurder dan in Nederland. Ik heb weleens gehoord dat er veel mensen in Marokko zijn die nog nooit vlees hebben gegeten. Dus hoezo slachten met offerfeest verplicht? Als je het niet hebt, heb je het niet.

Na enig onderzoek stuitte ik op een video uit 2014 over een Marokkaans meisje uit Rotterdam. Zij vierde voor het eerst als vegetariër het offerfeest met haar familie. Ze sprak over haar keuze, maar ik kon uit haar verhaal niet opmaken dat ze principieel tegen het nuttigen van dieren was of gekant tegen de bio-industrie. Wel zei ze dat er zo vreselijk veel schapen nodig zijn voor het offerfeest, dat kon volgens haar niet echt de bedoeling zijn. Hoe worden die dieren behandeld? Hoe meer er tegelijk zijn, hoe slechter, zou je denken. Als moslim moet je alle levende wezens goed behandelen. Is dat dan niet tegenstrijdig?

Echte alternatieven voor het offerfeest kom ik bijna nergens tegen. Waarschijnlijk gebeurt er wel iets, maar dan op individueel niveau. Ik geloof dat de gemeenschapsdruk zodanig groot is, dat mensen die alternatieven zoeken of hebben gevonden voor het offerfeest, daar niet mee naar buiten komen. En dat terwijl het eigenlijk zo eenvoudig is. Offerfeest staat symbool voor het brengen van offers. Je geeft iets wat je liever zelf wilt houden aan iemand die het harder nodig heeft dan jij. Dat kan zelfs in de vorm van een beetje kostbare tijd zijn! Denk eens aan het gezelschap houden van een eenzaam iemand uit de buurt. Of je energie schenken door een minder valide kennis of buurtbewoner te helpen met huishoudelijk- of ander werk. Misschien een dagje vluchtelingen bijstaan? Er is genoeg te bedenken.

Dit jaar dus geen schaap of vlees voor ons tijdens het offerfeest. Als het aan mij ligt andere jaren ook niet. Alternatieven bedenken, dat lijkt mij een mooi doel voor toekomstige offerfeesten. Ik hoop in ieder geval dat de familie in Marokko en anderen die wél een offerdier hebben, daar genoegen aan beleven. Dat de eenzame gezelschap wordt gehouden, de minder valide geholpen en de vluchteling wordt bijgestaan…