Tagarchief: Dam tot Dam

Dam tot Damloop 2016

“Zenuwachtig hoef je niet te zijn als het je toch niet om winnen gaat”. Dat zei mijn zoon tegen mij in de week voorafgaand aan de Dam tot Damloop. Makkelijk gezegd. Ik kon niet ophouden erover te praten. Daaraan konden mijn gezinsleden toch een bepaalde spanning merken. Nee, ik hoefde niet te winnen natuurlijk. Wel wilde ik graag de tweede Dam tot Dam overwinning in mijn leven behalen. Toch een soort van winnen waar best wat zenuwen bij komen kijken.

bij-de-start-2016

De spanning werd groter na het mailtje van de Dam tot Dam organisatie waarin werd gewaarschuwd voor het warme weer. 21 graden, warm? Een felle zon tijdens het lopen kan er wel voor zorgen dat het hartstikke warm aanvoelt. Dan maar wat rustiger aan doen dacht ik, en liet de wens om binnen de twee uur te finishen maar snel vallen. Uitlopen en niet naar de klok kijken is toch het allerbeste.

Rond half tien op de bewuste zondagochtend vertrok ik met de fiets naar het Centraal Station waar de tasseninname plaatsvond. Heel handig, je kunt droge kleding en eventueel wat te eten en drinken naar Zaandam laten vervoeren. Vorig jaar had ik me na de finish een ongeluk gezocht naar de plek waar je die tas kon ophalen. Nu wist ik dat deze plek heel dichtbij de finish was. Peperstraat links de hoek om, stukje verder lopen en daar stonden de tassen mooi geordend op startnummer. Dit even als praktische informatie voor wie ooit nog eens mee wil doen.

Bij zowel de tasseninname, de toeloop naar de startvakken en in de startvakken zelf merkte ik meer chaos dan het jaar ervoor. Er stonden lange rijen, waren er misschien meer deelnemers? Leek me nogal raar omdat het evenement altijd is volgeboekt. Toiletten stonden niet handig opgesteld, startvakken niet recht en de vlagaanduiding voor de bewuste vakken was ook niet zo duidelijk. Ik wachtte nog op Deborah, over wie ik al verteld heb in de blog die ik vorige week schreef, die beloofd had bij zowel start en finish te staan. Gelukkig kwam ze net op tijd en ik kon gaan. ‘Rustig doen Japke’ zei ik een paar keer tegen mezelf.

In de IJtunnel stonden de propellers van de luchtventilatie niet aan zoals vorig jaar wel het geval was. Bij de start hadden ze het nog gezegd: “Ga niet te hard in die tunnel anders blaas je jezelf op en dan moet je nog 15 kilometer”. Nee, dat zou ik zeker niet doen! De GPS van mijn sporthorloge ging uit in de tunnel dus ik kon niet meten hoe hard ik ging. Toen ik eens goed aanvoelde hoe de sfeer daar binnen was kon ik niet anders concluderen dan: sauna. Achteraf was mijn snelheid ongeveer 13 minuten per kilometer. Niet onverstandig.

dtd-met-deborah
Bij de finish samen met Deborah

De rest van de loop ging aan me voorbij als een droom, lijkt me nu achteraf wel. Niet dat ik het onbewust heb meegemaakt, dat niet. Ik herinner mij nog duidelijk de kinderen die hun handjes uitreikten naar de lopers, bewoners langs de route die water en zelfs koek en snoep uitdeelden, het parcours dat nu de tweede keer al herkenbaar voor mij was, de dj’s en voorstellingen langs de weg, de meest zware momenten van de route en dan de finish met zeer veel publiek langs de hekken. En niet te vergeten alweer Deborah, die me bij de finish stond op te wachten.

Of het zwaar was? Ja en nee. Voor het grootste deel van de loop heb ik genoten, hoewel er momenten waren dat ik het idee had dat ik stuk ging. Het zwaarste punt was voor mij rond de 13 kilometer. Toen mocht het van mij wel voorbij zijn. Toch vielen de laatste loodjes weer mee. En als daar dan uiteindelijk staat voorbij de finish, ben je nog wel een tijdje in de roes van de overwinning. Het gaat  dus toch om winnen, wat wie dan ook ervan mag zeggen!

Volgend jaar weer? Ik ben nu in het trotse bezit van twee Dam tot Dam medailles. Ik denk dat ik wil gaan voor de vijf. Mooi streven toch? Daarna zien we wel weer…

dtd-medailles