Tagarchief: Halve Marathon van Amsterdam

Halve marathon gelopen met een halve griep!

startvak
Ik vind foto’s maken in het startvak altijd leuk…

Of het wel verstandig is geweest vraag ik mij achteraf af. Van te voren denk je niet zo. Dan zeg je tegen jezelf; kom op zeg, je laat je toch niet kisten? Een beetje loper gaat, met of zonder griep! Dat heb ik dus gedaan, maar gemerkt heb ik het tijdens de rit wel. Vooral in het tweede gedeelte. Samen met het gevoel van blijdschap dat ik het toch maar weer geflikt heb, baal ik ook een beetje. Want met een halve griep een halve marathon lopen in het zonnige weer dat ik niet beschouw als mijn favoriete loopweer, dat hakt er toch wel in. Wel kan ik hier weer wat van leren denk ik.

De hele week voorafgaand aan het grote gebeuren (link vorige blog) heb ik me aardig koest weten te houden. Vanwege die griep dacht ik er verstandig aan te doen mijn krachten te sparen. Aan het begin van het parcours leek het ook ten goede te komen aan het lopen dat ik deed. De eerste 5 km liep ik in zo’n 35 minuten. Geen topsnelheid, maar de laatste tijd tijdens mijn training kon ik me slakkeriger dan dat tempo voortbewegen.

Toen ik nog niet eens de helft van het parcours had gelopen begon ik het te voelen. De energie die ik aan het begin gevoeld had was weg. Ik had nog wel flink van de bananen en isostar bij de uitdeelposten genuttigd. Dat had ik gedaan vanwege mijn halve marathon avontuur van vorig jaar (link). Waarom het ineens veel minder ging, dat vroeg ik me dan ook niet direct af. Ik had wel vaker tijdens het lopen in een dip gezeten. De ervaring had mij geleerd dat de energie aan het eind wel weer terug zou komen. Daarom hield ik mij qua tempo wat meer in. Ik hield er rekening mee dat ik dat tijdens de laatste kilometers weer in kon halen. De energie zou terugkomen ongeveer op het moment dat ik Vondelpark in zou lopen, dacht ik. Vanaf dat moment kon ik de weg bijna blind afleggen.

Eindelijk, daar zette ik vanaf de kant van het Leidseplein mijn eerste voet in het Vondelpark. Wat was dat? Mijn rechtervoet leek wel te slapen! Enkele tientallen meters besteedde ik aandacht aan de manier waarop ik die voet neerzette.
Het leek net of ik hem steeds ingetrokken hield. Ik probeerde mijn voet goed af te rollen. Dat leek te helpen. Plotseling voelde ik felle steken in mijn rechterkuit. Even dacht ik aan het woord ‘zweepslag’, een aandoening waar ik niet veel over weet, maar wel dat hij met name voorkomt bij oudere sporters. Daarna dacht ik aan de mensen die aan de uitgang van het Vondelpark bij de Amstelveenseweg zouden staan om me aan te moedigen. Dat zou balen zijn, als ze me strompelend voorbij  zagen komen. Geen leuk vooruitzicht. Ik besloot een stukje te wandelen voordat ik bij de uitgang kwam.

Op ongeveer de helft van de weg door het Vondelpark begon mijn andere kuit ook te steken. Wat was dat nou, vroeg ik mij af. Het zou toch niet gebeuren dat ik kruipend de finish over moest? Kruipen zou ik zeker doen als het niet anders kon want die medaille ging ik in ontvangst nemen. Stoppen was geen optie, daar had ik niet die hele weg voor afgelegd.
amstelveensewegNa enige tijd heel rustig te hebben gejogd ging het wel weer. Het leek erop dat ik niet hoefde te kruipen aan het eind. Vriendin, buren en manlief zagen me in ieder geval lachend voorbij komen. Van manlief kreeg ik (voordat de foto hiernaast genomen werd) een fles koud water mee. Fijn vooruitzicht om me na de finish meteen mee te kunnen opfrissen.

Mijn tijd bij de finish stond op 2:46:… Geen tijd om echt trots op te zijn, gezien mijn vorige halve marathons waarvan ik de allereerste in 2:13 uur had uitgelopen. Maar toch…wel weer eentje gelopen, het toch maar weer geflikt. Iemand in mijn netwerk schreef: vier halve marathons, dat zijn wel twee hele!

Ik hou er niet van om uitvluchten te maken, ook al was ik dit keer écht minder fit dan de vorige keren. Of het daar aan lag dat ik pijn had, moest wandelen en veel te traag naar mijn zin het parcours had afgelegd? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik bij mijn volgende halve marathon niet hetzelfde mee wil maken…

medaille

 

Mijn week voorafgaand aan de halve marathon in Amsterdam

medaille-tcs-2016
Een wel héél grote medaille!

Zo enthousiast als ik was in mijn week voorafgaand aan de Dam tot Damloop, de dagen voor de halve marathon in Amsterdam was daar weinig van te herkennen. Hoezo, had ik er geen zin meer in dan? Dat niet. Ik heb maanden uitgekeken naar het grote gebeuren en mij er prima op voorbereid. Zelfs heb ik woensdag met groot plezier in de herfstwind nog een rondje Sloterplas gelopen.  De afgelopen dagen heb ik het heel rustig aan gedaan.

Zoals vaker gebeurt wanneer de herfst zijn intrede doet, komen griep en verkoudheid weer om een hoekje kijken. Bij ons in huis klopten hoest en keelklachten op de deur. Ook ik moest eraan geloven. Keelpijn, schorre keel en moeilijk praten. Lekker dan, net vlak voor ik een halve marathon ga lopen. Maar toch, lopen kan er wel voor zorgen dat je je naderhand beter voelt. Een beetje loper laat zich natuurlijk ook niet uit het veld slaan door een verkoudheidje. Ik moet wel echt gevloerd zijn en een flinke koorts hebben wil ik zondag niet gaan lopen. Dacht het dus niet dat iemand, wie dan ook, gaat proberen mij tegen te houden. Toch is dit een teken dat ik mezelf wat meer in acht moet nemen dan ik anders zou doen en mijn krachten moet sparen. Die 21,1 kilometer gaan me dan heus wel lukken…

Wat heb ik in de week voorafgaand aan de halve marathon in Amsterdam gedaan behalve dat rondje Sloterplas? Op een paar rustige oefeningen thuis na geen trainingen meer. Voornamelijk mezelf in de watten leggen. Kopjes thee met honing drinken. Geroosterde broodjes met jam eten. Veel sinaasappelsap en citroen drinken. Pompoensoep eten, zelf gemaakt van de pompoen uit de moestuin van mijn zus. Door manlief meegenomen harinkje met ui en augurk eten. Gewoon lekker alles eten en drinken waar ik trek in heb. Het mag, maar vooral omdat ik last heb van mijn luchtwegen. Anders was ik vast nog wel een keer gaan lopen of zwemmen. Op het menu staan verder nog nog cous cous met veel groenten en kip voor maar liefst vrijdag én zaterdag. Op zondag marathondag eet ik ‘s ochtends pannenkoeken. Heerlijk allemaal! Naast het feit dat een halve marathon de nodige energie kost verbrand ik er rond de 1.400 calorieën mee. Ik heb het wel en breed nodig!

tcs-2016-startnummers-ophalen
startnummers ophalen

Op vrijdagochtend ben ik samen met mijn buurvrouw, die ook de halve marathon loopt, naar de Sporthallen Zuid in de buurt van het Olympisch Stadion gegaan om onze startnummers op te halen. Dat vind ik leuk om te doen. Je proeft de sfeer dan al een klein beetje. Het is nog niet heel druk maar we moeten wel even in de rij wachten om het startnummer in ontvangst te kunnen nemen. Allerlei talen hoor je om je heen spreken. Het is duidelijk dat de Amsterdam marathon een internationaal gebeuren is. Een vrouw die achter mij in de rij staat vraagt waar de start precies is. Het is leuk om te vertellen wat ik al weet van vorig jaar. En dan ben ik aan de beurt en mag ik mijn startnummer in ontvangst nemen en naar huis. Dat gaat niet zomaar, want je mag niet dezelfde route lopen om uit de sporthallen te komen zoals je gekomen bent. Je moet langs stands lopen waar dure sportartikelen aangeboden worden. Natuurlijk als lokkertje bedoeld, maar voor de gewone mens als ik niet echt weggelegd. Loopschoenen van € 150 kan ik me namelijk niet veroorloven. Ik wil graag naar huis, het boekje dat bij het startnummer geleverd is uitgebreid doornemen, naar mijn startnummer kijken en lekker dromen en denken aan wat zondag komen gaat. Met iets lekkers erbij, omdat het mag!

commerciele-stands-tcs
Mooi ingerichte stands met voor mij te dure sportartikelen

Volg jij het gebeuren rond de marathon van Amsterdam, kom je kijken of ken je iemand die deelneemt aan het evenement?

Hoe bereid je je voor op die Halve Marathon?

Net de dag na de Dam tot Damloop viel de aankondigingsbrief van de Halve Marathon van Amsterdam in de brievenbus. Konden ze daar niet een weekje mee wachten? Nee, ze moesten het je natuurlijk meteen inpeperen: ‘Vergeet het niet hoor, je hebt die damloop wel gedaan, maar nu komt het échte werk.’

De fijne herinnering zat er nog in en ik was nog zo aan het nagenieten. Door die brief voelde ik mijn hart in mijn keel kloppen. Zou het net zo gaan als bij de Dam tot Damloop? Aan de start moest ik al zo nodig plassen dat ik dacht dat het niks zou worden. Toch gek, iedere renner weet dat je tijdens het lopen je blaas als het ware blockt. Iemand die naast me stond in het startvak herinnerde me daar nog even aan. Tenzij je écht écht moet natuurlijk, dan is er geen houden aan. Met andere wooden, je kan jezelf flink voor het lapje houden. Achteraf bleek het te kloppen; toen ik eenmaal een paar kilometer aan het rennen was voelde ik mijn blaas niet meer. Zie je wel?

Halve Marathon 27092015Het is waar. 21 kilometer is flink meer dan 16,1. Ik weet het, want ruim 2,5 jaar geleden liep ik mijn eerste officiële halve marathon. Dit keer wordt mijn tweede en nog wel in de maand dat ik 50 jaar word. Mijlpaal! Toch wordt het nog wel even trainen. Niet dat ik denk dat het niet zal lukken. Ik heb er al weken training op zitten zelfs. Maar ik moet even die brug over van de 16 naar 21. Laat ik het maar meteen doen, dacht ik van de week. Vanmorgen, vanmorgen deed ik het. Heel lekker vroeg in de ochtend met de steeds lichter wordende lucht en de opkomende zon. Echt genieten. Het ging prima, ik ging zelfs over de 21 heen.

Kat in het bakkie voor de 18e oktober denk je nu misschien. Maar nee, dat is niet zo. Op eigen gelegenheid lopen is heel anders dan in het gareel van een loopevenement. En dan die starttijd. Voor een vroege vogel als ik is 13.20 verre van ideaal. Grondige voorbereiding in mijn hoofd vraagt dat van mij. Toch niet verkeerd dat ik die brief nu al bijna een week in mijn bezit heb…

Nog drie weken te gaan. Ik heb de afstand achter de kiezen dus ik kan zeggen dat ik er klaar voor ben. Dat geeft een bepaalde rust. Nu door de week verschillende kortere loopjes doen en volgend weekend weer een lange. Over drie weken laat ik het gewoon gebeuren…