Tagarchief: Hardlopen

Olympisch Stadionloop 2016: niet de vijf, niet de tien maar de één kilometer gelopen!

Als je wekelijks tussen de dertig en vijfenveertig kilometer bij elkaar rent, dan draai je je hand toch niet om voor een enkel kilometertje? Zeker niet als je moet wedijveren tegen een stel koters. Geloof me, zelfs als je zó getraind bent dat je volgende week weer een halve marathonafstand kunt afleggen, kan een luttele kilometer toch best tegenvallen!

yasmine-medaille

Mijn dochter is lid van atletiekvereniging Phanos in Amsterdam. Daar leert ze allerlei leuke dingen, zoals hordelopen, kogelstoten, verspringen en natuurlijk ook hardlopen. Als hardloper ben ik er natuurlijk erg trots op dat ze dat met plezier doet. Ik hoop, ik droom ervan dat ze me ooit bij een Dam tot Damloop of halve marathon voorbijloopt. Je moet dan wel ergens beginnen en wat is er dan beter dan meedoen aan de één kilometer kidsrun georganiseerd door je eigen atletiekvereniging en beginnend in het stadion waar je altijd traint?

Ik schreef mijn kind dus in voor de kidsrun van de Olympisch Stadionloop. Ze wilde graag dat ik ook meeliep en die mogelijkheid was er gelukkig ook. Dat zou niet zo moeilijk worden dacht ik, één kilometertje is toch snel voorbij? “Misschien loop ik wel veel harder dan jij mam” zei mijn dochter voor de start nog even tegen me. Dat wist ik wel zeker, omdat ik al eens bij een warming up in het stadion had gemerkt dat ze stukken harder liep dan ik. Ik zei dat het niet erg was en we elkaar bij de finish wel weer zouden zien. Stiekem dacht ik ook wel wat sneller dan anders te gaan lopen. Het was toch maar één kilometertje dus het kon best, dacht ik.

Het loopje zou in het stadion starten, vervolgens was het parcours om het stadion heen uitgestippeld. De finish zou weer in het stadion zijn. Het was koud en miezerig weer, dus de start kon niet snel genoeg zijn wat ons betrof.

Al meteen bij de start merkte ik hoe snel sommige kinderen er vandoor gingen. Zo ook dochterlief en eerst deed ik nog fanatiek met haar mee. Helaas merkte ik toen ik net het stadion uit was al meteen dat ik te hard gegaan was. Mijn rechter bilspier protesteerde luid. Deze waarschuwing gaf mijn lichaam mij vaker; het is meestal mijn rechterbeen dat signalen geeft als er iets niet goed gaat. Minder snel was natuurlijk het eerste wat ik had moeten doen. Mijn hoofd zei tegen me dat ik mijn dochter op zijn minst niet uit het oog moest verliezen. Dat lukte aardig, zodat ik bij de finish kon zien hoe mijn kind haar medaille uitgereikt kreeg. Daar deed ik het tenslotte voor; een blij kind dat net een mooie prestatie had geleverd!

Of ze volgende keer weer wilde dat mams meedeed, was mijn vraag na afloop aan mijn kind. Nee hoor, nu ik weet hoe het gaat en hoe leuk het eigenlijk is doe ik het volgende keer alleen. Gelukkig voor mij gaf ze dat antwoord. Ik had best nog een keer met haar mee willen gaan hoor, maar voor mijzelf en mijn bilspier had het niet gehoeven. Kun je nagaan hoe je je kan verkijken op dat enkele kilometertje.

Of het ooit zal komen tot een langere loop samen met mijn dochter? Daar zullen vast nog wel wat kilometertjes aan voorafgaan.

Heb jij weleens samen met je kind meegedaan aan een hardloopevenement?

Mijn week voorafgaand aan de Dam tot Damloop 2016

japke-na-de-finish
Dam tot Damloop 2015 na de finish (foto gemaakt door Deborah)

Deborah loopt helaas niet mee dit jaar. Echt heel jammer. Het zou vast weer leuk worden als ze wel ging. Hopelijk is ze volgend jaar wel weer van de partij. En ik ook!

Deborah werd mijn vriendinnetje tijdens het Dam tot Dam evenement van 2015. Ontmoet voor de start en elkaar tijdens de loop steeds in het oog gehouden. Door omstandigheden doet ze dit keer niet mee. Dat is mij ook al eens overkomen. Ze heeft me gezegd dat ze voor de start komt aanmoedigen. En bij de finish in Zaandam zal ze er ook staan. Hoe dan ook, tijdens de route zal ze erbij zijn, ook al loopt ze niet mee. Ik zal eraan denken dat ze me rustiger liet lopen omdat ik wist dat ik dat nodig had. Nu zal ik dat waarschijnlijk weer nodig hebben. Want ik weet hoe hard ik kan gaan in mijn enthousiasme. Dat is niet goed voor mij omdat ik altijd uit moet blijven kijken voor overbelasting. Aan die grote lach van Deborah zal ik denken tijdens de moeilijke momenten die er zeker af en toe tijdens het lopen zullen komen. Zo zie je, ze loopt niet mee maar ze gaat wel mee…

Dit jaar is mijn voorbereiding op de Dam tot Damloop niet zo grondig geweest als die van vorig jaar. Het is ook nog geen maand geleden dat ik terugkwam van mijn verblijf in Marokko. Daar heb ik wel een paar keer langs het strand gerend, wat ook een bijzondere ervaring was. Zo’n strand loopt anders als de straten en parken van Amsterdam. Het schema dat ik vorig jaar volgde en dat mij ook dit jaar weer richting halve marathon van Amsterdam zou moeten helpen, heb ik door de zomeronderbreking niet heel strak gevolgd. Om heel eerlijk te zijn…bijna niet gevolgd.

Vier keer per week lopen was mijn voorbereiding vorig jaar met wisselende afstanden en steeds meer kilometers. Het serieuze werk als je een aardige afstand wilt lopen. Toch denk ik niet dat het een grote ramp is dat ik het dit jaar anders doe. Gewoon mijn gevoel volgen, me gesteund voelen door de aanmoedigende toeschouwers en de laatste kilometers op karakter lopen…

route
Altijd als ik meedoe aan een grote lange loop  houd ik ongeveer een week vooraf generale repetitie voor mezelf. Afgelopen zaterdag was voor mij dan ook de ‘Dam tot Dam generale repetitiedag’. Vroeg in de ochtend liep ik een ronde waarbij ik door Amsterdam West, Zuid, Oost en Centrum ging. 16,1 kilometer werd het precies, de 10 Engelse mijl die ik aanstaande zondag hoop af te leggen van Amsterdam naar Zaandam. Ging het? Nou het ging wel, hoewel er momenten waren dat ik graag snel naar huis had willen vliegen omdat het me eventjes te veel werd.

Hoe is mijn week verder verlopen qua training?

Zondag bracht ik een groot deel de van de dag door in het zwembad. Het was meer voor de gezelligheid want dochterlief was er ook met een vriendinnetje. Van echt baantjes trekken was dus geen sprake. Ontspanning is ook belangrijk, zeker als je de dag ervoor een aardige afstand hebt afgelegd.
Maandag geen sport, als je de buikspieroefeningen op ons nieuwe tapijt in de woonkamer niet meetelt.  Waarom niet? Dagje rust was toch gisteren? Tja, het was offerfeest wat we met een deel van het gezin gevierd hebben, maar wel zonder schaap, dat is aan familie in Marokko geschonken…
Dinsdag een luttele 18 kilometer met de fiets afgelegd. Wel met de elektrische fiets, dat vermeld ik er eerlijkheidshalve maar bij.
Woensdag heel vroeg in de ochtend voor de grote warmte uit een 7 kilometer gelopen in een voor mijn doen aardig tempo. Plus nog wat buikspieroefeningen en squats op het tapijt.
Donderdag begonnen met die paar plankoefeningen die ik zo vervelend vind. Een uurtje in het zwembad doorgebracht en ruim 50 baantjes gezwommen.
Vrijdag mijn laatste loop voor het evenement gedaan. Het was een loop van 8 kilometer door de straten van Amsterdam West. Heerlijk omdat het niet meer zo warm was.
Zaterdag staat een uurtje krachttraining in de sportschool op het programma. Geen heel zware oefeningen, maar wel aandacht voor de spieren die ik gebruik tijdens het lopen. Goed rekken en strekken.

startnummer-2016Zondag 18 september. De grote dag komt al steeds dichterbij. Nog even snel wat energiegelletjes halen voor onderweg. Bananen en vanillevla kopen om ’s ochtends voor vertrek iets te eten wat niet al te zwaar valt, niet te sterk smaakt en dus niet naar boven komt tijdens het lopen. Startnummer en kleren klaarleggen. Tas met spulletjes voor na de loop inpakken. Even mijn fietsband checken want ik wil niet te laat bij het Centraal Station aankomen om mijn tas af te geven. Ik wil er wel voor zorgen dat ik me kan ontspannen op de avond ervoor. En natuurlijk ook nog even Appen met Deborah, die erbij zal zijn, ook al loopt ze fysiek niet mee…

Doe jij mee aan de Dam tot Damloop 2016, sta je aan de kant om iemand aan te moedigen of volg je het evenement op afstand?

Tessa: Live, love, run

Live love runAls jullie de blog van Annemerel kennen, weten jullie dat de slogan live, love, embrace life in haar logo staat. De titel van haar boek lijkt erop: live, love, run. Hardlopen, dat is dan ook precies waar haar boek over gaat.

Eerste indruk
De eerste indruk van het boek was dat het helemaal Annemerel is. De stijl past perfect bij haar blog en het is dan ook een perfecte match. Bovendien hoef je maar even te bladeren en je ontdekt dat het boek vol selfies staat, en daar staat Annemerel dan ook om bekend.

Praktische informatie en persoonlijke anekdotes
Het boek is aan de ene kant heel praktisch, ik pak het er regelmatig bij als naslagwerk (daarnaast gebruik ik ook de hardloopschema’s die er in staan) maar aan de andere kant is het zo ontzettend persoonlijk.

De informatieve kant van het boek is lekker praktisch, zonder al teveel theoretisch geneuzel. De lappen theorie over hardlopen waar je doorheen moet bijten om eindelijk op de laatste bladzijde te komen zijn niet meer van deze tijd. Dit boek maakt praktische informatie ook daadwerkelijk leuk om te lezen.

De persoonlijke kant van het boek bestaat vooral uit persoonlijke verhalen die je aan het begin van ieder hoofdstuk vindt. Ze nemen je mee gebeurtenissen en gedachten uit het leven van Annemerel. Sommige van die herinneringen heb ik via de blog wel meegekregen, andere dingen waren nieuw voor mij. Hoe dan ook, de verhalen die ze in haar boek heeft gezet waren heerlijk om te lezen.

Live, love, run is dus een boek dat zowel praktisch, informatief, humoristisch en heerlijk om te lezen is. Ik kan je daarom echt aanraden dit boek te bestellen. Momenteel is het boek uitverkocht, maar hij gaat voor de tweede druk. Reserveren bij bol.com kan wel.

Hardlopen met of zonder muziek?

Lange tijd dacht ik dat ik niet zonder kon. Ik had het nodig, om tempo aan te houden. Om het ritme van mijn stappen te regelen. Om de drive te krijgen. Om, om… Zoveel redenen had ik om met muziek te gaan hardlopen. Nooit maar dan ook nooit zonder. Zonder muziek hardlopen was saai, dat was één ding dat als een paal boven water stond…

Ik had het weleens gelezen hoor, van de hand van een zogenaamde hardloopexpert. Als je loopt met muziek dan sluit je je af. Je hebt geen aandacht voor je omgeving, je stappen, je lichaam en voor het goed regelen van je ademhaling. Het kon wel zo zijn, maar toch deed ik het niet, ik ging niet zonder muziek op hardlooppad.

Soms werd het me toch te veel. Tijdens die lange afstanden ging ik me steeds meer opgesloten voelen. Ze moesten uit, die oortjes. Ik wilde ook af en toe die wind en die regen voelen. Eén worden met dat wat zich allemaal buiten afspeelde. De muziek verstoorde dat. Ergens klopten de woorden van die expert dus wel. Maar helemaal zonder muziek lopen leek me toch wat te kaal. Het ging me vooral om de drive, die ik niet dacht te krijgen zonder de muziek.

Hardlopen met of zonder muziek

Zoals het meestal werkt, volg je adviezen pas op wanneer je zelf hebt ondervonden dat ze goed voor je zijn. Of wanneer je een buil valt. Letterlijk bijna. Pas dan… Ik liep weer eens met mijn hoofd vol uptempo muziek. Laatste paar honderd meter zijn leuk om te lopen als je naar een powersong luistert. Nog even alle energie eruit halen. Ik liep daar en had het obstakel niet gezien. Ze waren al maanden bezig met bouwen langs de plek waar ik liep en dat wist ik. Maar die opstaande metalen rand zag ik pas toen het te laat was. Ik viel op mijn knie en mijn linkerhand maakte een vreemde knak. Daar lag ik op de grond en ik wilde niet meer opstaan. Het voelde als een nederlaag, ik ging net zo fijn! Een flinke kneuzing bleek het, ik kon mijn hand niet gebruiken en durfde ook niet meer te gaan hardlopen. Had ik maar beter opgelet. Die powersong, die had het hem gedaan!

Het is bijna twee weken geleden dat ik de val gemaakt heb. Twee keer ben ik inmiddels gaan lopen. Heel rustig, en zonder muziek. Alsof ik opnieuw moet leren hardlopen. Best een uitdaging eigenlijk. De oortjes durf ik voorlopig niet in te doen, bang als wat dat de focus weer te veel op de muziek gericht wordt en niet op het trainen zelf. Of het saai is? Ik geniet voorlopig even meer van de omgeving, voel mijn stap, luister naar mijn ademhaling. Blijf ik dit zo doen? Het is de vraag. Als een paal boven water staat nu dat ik niet meer wil vallen. Ik heb de muziek nog niet gemist dus wie weet, wordt het hardlopen wel een heel nieuwe ervaring…

Loop jij ook hard en doe je dat met of zonder muziek?

Hardlopen en blauwe tenen

‘Welkom bij de tenenclub’ schreef ze in antwoord op de vraag die ik in de hardloopgroep had gesteld. Met andere woorden: er is niet veel aan te doen. Je moet dus maar voor lief nemen dat je na een lange loopsessie soms met een bloeduitstorting onder je teennagel thuiskomt. Als dat het ergste is…

Blauwe tenen
Een half jaar na mijn vorige officiële halve marathon gebeurde het weer. Precies dezelfde teen en weer na een officiële halve marathon. Kon dat toeval zijn of deed ik iets anders dan anders? Ik liep al vaker die afstand tijdens een training. Te krampachtig lopen tijdens zo’n evenement of te dikke sokken? Aan mijn schoenen kon het niet liggen, die zijn al twee maten groter dan mijn gewone schoenmaat. Tegen de neus kan ik echt niet aan stoten met zoveel ruimte voorin. Bovendien draag ik al jaren hetzelfde merk. Nu herinner ik mij dat ik ooit een ander merk heb gedragen. Een schoen nog wel die bekend staat om de teenruimte. Ook met die schoenen heb ik eens een blauwe teen gehad na het lopen van een lange afstand in sneeuw en nattigheid. Kwam het door de kou dan misschien? Ik stelde de vraag in de hardloopgroep op Facebook. Wat was er aan te doen, wilde ik vooral te weten komen.

‘Het komt door de sokken’ was de reactie van een aantal groepsleden. ‘Als je dunnere sokken draagt heb je het probleem niet meer’. Ik geloof niet dat mijn sportsokken echt zo dik zijn. Alleen worden katoenen sokken na meerdere keren wassen wel wat stug. Komt mijn teen dan in de verdrukking te zitten? Wat voor sok moet ik dan gaan dragen, het zal toch niet dat ik een soort pantykousje moet aantrekken? Dat gaat vast weer andere problemen opleveren.

‘Niks bijzonders’ schreef iemand anders. ‘Veel mensen die langere afstanden lopen hebben hier last van. Er zijn allerlei theorieën over. Vaker gebeurt het bij harde ondergrond. Sommigen verliezen zelfs nagels. Het hoort er nu eenmaal bij.’ Oké, daar moet ik het dan mee doen. Mijn blauwe teen hoort bij het hardlopen. Niet iets heel geks dus. Ik kan me ook veel ergere dingen voorstellen. Gewoon weer gaan trainen voor een volgende halve marathon. Ergens in oktober.

Heb jij ook van die kleine hardloop- of sportkwalen? Wat doe je eraan, of ga je gewoon door en doe je lekker niets?

Wie als laatste finisht…

Bij de start had ik het al in de gaten. Iedereen ging gelijk een stuk sneller dan ik. Wel een beetje anders in vergelijking met zo’n massale loop als de Dam tot Dam of de halve van Amsterdam. Dan zijn er altijd wel deelnemers die achter je lopen. Als je vroeg start kom je nooit als laatste bij de finish aan.

Brettenloop

Bij de Brettenloop in Amsterdam afgelopen zondag namen 116 renners deel aan de halve marathon. Als je toch al geen snelle loper bent dan zit je in zo’n situatie al snel in de achterhoede. Of loop je de hele 21,1 kilometer alleen terwijl je de andere laatste renners steeds ver voor je uit ziet lopen. Zoals het mij overkwam.

Vrijwel direct maakte hij zich bekend. De parcoursbeveiliger die de achterhoede in de gaten moest houden. Hij zou de hele route achter mij blijven fietsen, zo zei hij. “Doe gewoon je ding, het is jouw feestje” waren zijn woorden om mij niet teveel af te leiden. In het begin was dat makkelijker gezegd dan gedaan. De hele tijd voelde ik zijn ogen in mijn rug prikken. Niet dat ik dacht dat hij steeds keek, het was het idee. Tijdens de laatste kilometers werd het me juist een steun. Mijn hartslag was voor mijn doen wat hoog. Wat als…als het niet ging kon ik gewoon achterop springen, was nu en dan mijn gedachte. Dat wilde ik natuurlijk niet, maar toch.

Nergens langs de route waren  hekken geplaatst om het gewone verkeer weg te houden. Onderweg stonden wel verkeersregelaars die het verkeer op zijn tijd tegenhielden en parcourswachten om de juiste route te wijzen. Behalve bij finish en start stond er geen publiek langs de weg. Eenzaam en zwaar is het dan om die vele kilometers af te leggen. Heel anders dan wanneer je gewoon met de stroom van duizenden lopers en door het geroep van toeschouwers wordt meegevoerd. Je moet het geheel op eigen kracht doen…

Het parcours was wel heel mooi. Het eerste stuk gaat door het westerpark, dan via Sloterdijk naar het prachtige Brettengebied om bij Halfweg weer terugwaarts te gaan. Halverwege kwam het punt waarop de snelsten al aan hun terugweg bezig waren. Dat is dan ook weer zwaar. Het mooiste gedeelte van de route kwam toen gelukkig nog. Met een beetje motregen af en toe was het uitstekend loopweer. Ik wist dat ik het ging halen, tenslotte had ik deze afstand bij dit evenement drie jaar geleden ook al eens gelopen. Dat het weer zo zwaar kon worden wist ik ook. Toch valt het dan tegen, omdat je weet dat iedereen die meedoet eerder bij de finish zal zijn.

De laatste loodjes wegen het zwaarst, wordt zo vaak gezegd. Als je je aan het begin van een loop rustig aan doet valt dat aardig mee. Je bewaart wat reserves voor het laatste stuk. Ben je van het begin af aan de laatste, dan wegen alle loodjes zwaar. Je doet er het langst over, dus moet je ook het langste volhouden. Maar de beloning is dan ook het grootst. In eigen voldoening, maar ook omdat je het meeste wordt aangemoedigd. Parcourswachten, verkeersregelaars en de mensen die bij de finish stonden, iedereen riep mij op het laatst bemoedigende woorden toe. Mijn lieve buren stonden zelfs bij de finish met bloemen en hebben dit leuke filmpje gemaakt. Wie als laatste finisht wordt het meeste aangemoedigd…

 

Eten & drinken voor & na een hardloopsessie

Niets.

Hoezo niets? Nou, ’s ochtends vroeg hardlopen en eerst wat eten? Nee, liever niets. Stel je voor: je ontbijt en gaat rennen. Bij mij komt dan alles naar boven. Tijdens de hele sessie proef ik wat ik heb gegeten, met een licht zure smaak erbij. Niet echt fijn. Helemaal niets tot me nemen is ook geen optie. Wat doe ik dan voor zo’n vroege loopsessie? Ik moet toch ergens mijn energie vandaan halen? Wat eet ik wanneer ik weer terug ben? Een heel bord vol dan ineens? Dat nou ook weer niet…

Ontbijt na het hardlopen
Voor het lopen (vroeg in de ochtend – rond 5:45)
Eten: niets. Stiekem heb ik de avond ervoor nog wel iets kleins gegeten en ben ik op tijd naar bed gegaan.
Drinken: twee kopjes koffie met opgewarmde melk en een half glas water. Dat zorgt er meestal voor dat ik voor ik vertrek nog even een boodschap weg kan brengen 😉

Lage bloedsuikerspiegel en -bloeddruk zorgen ervoor dat ik tijdens het lopen altijd iets bij me moet hebben dat me een boost geeft als het nodig is: druivensuiker of een energiegelletje. Niet altijd heb ik het nodig. Het geeft mij wel een zeker gevoel dat bij me te hebben. Just in case.

Na het lopen
Moeilijk. Waarom?

Meestal heb ik helemaal geen trek als ik in de vroege ochtend ben wezen hardlopen. En dat terwijl ik als hardloopadvies vaak genoeg heb gelezen dat je binnen het uur energie moet bijtanken. Waarom? Om herstel te bevorderen en afbraak van spieren tegen te gaan geloof ik. Nou ja, ik luister gewoon naar waar mijn lichaam behoefte aan heeft. Lastige factor daarbij is nog dat ik nogal snel zure oprispingen krijg. Ik moet dus uitkijken wat ik eet, hoeveel ik eet, wanneer en in welke combinatie en met hoeveel tijd ertussen. Dus ja, moeilijk.

Wat ik eet en drink in de ochtend na een hardloopsessie
Een glas verse sinaasappelsap gaat er wel in. Maar o jee, dat kan niet zonder er iets naast te eten, met iets anders, bij voorkeur zuivelhoudend. Mijn maag wordt daar rustig van.

Niet lang geleden heb ik de havermout ontdekt. Daar heb ik van alles in gegooid. Blauwe bessen, frambozen, appel met kaneel en verzin nog maar wat meer. Maar juist dát zorgde voor zure oprispingen. Dus gewoon heel simpel havermout. Met melk erin, als tegenhanger van het glas verse sinaasappelsap.  Daarnaast mijn derde en laatste kopje koffie van de ochtend. Als laatste een groot glas verse muntthee zonder suiker, om een helder hoofd van te krijgen. En om eventuele oprispingen tegen te gaan. Ja, dat werkt bij mij erg goed!

Loop jij ook vroeg in de ochtend en zo ja, hoe doe je dat met eten en drinken? Loop jij later op de dag, hoe lang wacht je dan na het eten voor je op pad gaat en wat doe je erna?

Tessa: Hardloopwedstrijden in Amsterdam

Amsterdam is de stad van alles. Soms ben ik best jaloers op alle Amsterdammers, want je kunt daar alles vinden wat je zoekt. Wat je ook wil, wat je ook wil doen, of wat je ook wilt kopen. Amsterdam heeft het.

Zelf kom ik uit een klein dorpje uit Overijssel. Twee keer per jaar is er een hardloopevenement in de buurt (lees: minder dan 30 km bij mij vandaan). Andere hardloopwedstrijden zijn er niet, tenzij je bereid bent ver te reizen. En dat is bij mij nu net het probleem. Ik wil niet in mijn eentje 3 uur met het openbaar vervoer reizen om ergens te komen (het dichtstbijzijnde station is ook 10 km van huis, en de bus daarnaar toe rijdt maar 1 keer per uur). Maar goed, mijn punt is duidelijk. Ik ben jaloers op Amsterdammers.

Stopwatch gastblog Tessa

Hardloopevenementen in Amsterdam (2016)
Amsterdam heeft regelmatig de leukste evenementen voor hardlopers. Daarom besloot ik voor jullie een overzicht te maken van de hardloopevenementen in Amsterdam.

Januari
Zaterdag 16 januari – vondelparkloop
Zondag 17 januari – 42e vondelparkloop

Februari
Zondag 21 februari – LAT winterserie snelwandelen

Maart
Zondag 6 maart – Mokumse vrouwenloop
Zondag 13 maart – Louis Vink loop
Zondag 20 maart – Brettenloop

April
Zondag 3 april – Rokjesdagloop Amsterdam
Zondag 10 april – bosloop Amsterdam
Zondag 10 april – 11e nescioloop
Zondag 24 april – 20e roze loop
Zondag 24 april – bosloop Amsterdam

Mei
Zondag 15 mei – bosloop Amsterdam
Maandag 23 mei t/m 26 mei – hardloopavond4daagse
Zondag 29 mei – bosloop Amsterdam

Juni
Zondag 12 juni – bosbaanloop
Zondag 12 juni – Gaasperplasrun
Dinsdag 28 juni – bosbaanloop

Juli
Zondag 24 juli – Trainingsloop TCS Amsterdam Marathon

Augustus
Vrijdag 5 augustus – 18e pride run
Zondag 14 augustus – Trainingsloop TCS Amsterdam Marathon

September
Zaterdag 3 september – Trainingsloop TCS Amsterdam Marathon
Zondag 18 september – Dam tot Damloop
Zondag 25 september – Trainingsloop TCS Amsterdam Marathon
Zondag 25 september – bosloop Amsterdam

Oktober
Zondag 9 oktober – 81e Sloterplasloop
Zondag 16 okober – 41e TCS Amsterdam Marathon
Zondag 30 oktober – 57e Middenmeerloop

November
Zondag 13 november – Phanos Olympisch stadionloop voor Unicef
Zondag 27 november – November run
Zondag 27 november – bosloop Amsterdam

December
Zondag 18 december – Gaasperplasrun

Kortom: woon jij in of om Amsterdam, dan is er genoeg om uit te kiezen! Doe jij mee aan een hardloopevenement dit jaar?

Meer blogs van mij lezen? Kom eens een kijkje nemen op www.tessaijmker.nl Tot gauw!

Waarom ik het leuk vind om in de regen hard te lopen

“Met deze regen?” vroeg iemand mij nadat ik weer eens in een plensbui had hardgelopen. Ja, ik moet zeggen dat het niet het grootste lolletje is. Je moet goed opletten dat je niet in een plas stampt en dat je door voorbijgaande auto’s geen plens water over je heen krijgt. Je wordt er nat, zo niet kletsnat van en dat is niet bepaald leuk. Toch heeft het wat om in weer en wind te lopen. Dat het nut heeft, is mij ook al eens bewezen. Mijn snelste 10 kilometer ooit liep ik in de stromende regen…

Duotone hardlopen in de regen free image van stocksnap
Het leuke van het hele jaar door hardlopen is dat je alle seizoenen van dichtbij meemaakt. Ook al loop je steeds hetzelfde rondje, in de sneeuw of regen, in de zon of in het donker, iedere keer ziet de omgeving er anders uit. Wat is er nou zo specifiek aan het lopen in de regen? Wat maakt het nou juist zo leuk, nuttig of misschien wel beter dan andere omstandigheden, vraag je je misschien af. Ik zal je vertellen waarom ik het lopen in de regen leuk vind…

Hardlopen in de regen…
…zorgt ervoor dat ik iets in mijzelf moet overwinnen. Ik moet een drempel over om eruit te gaan en voel dan ook veel voldoening als ik dat (weer) voor elkaar heb gekregen
…zorgt ervoor dat er meer zuurstof binnen komt. Als het regent is er meer zuurstof in de lucht en dat komt ten goede aan de prestaties (niet voor niets liep ik mijn snelste 10 kilometer tijdens een regenbui)
…zorgt voor focus. Ik moet beter dan anders kijken waar ik loop, plassen ontwijken en opletten wat er om me heen gebeurt (die auto’s bijvoorbeeld)
…zorgt ervoor dat ik de wereld om me heen anders beleef. De mensen om me heen gedragen zich anders, lopen anders. Ik vind het leuk om me daar doorheen te bewegen
…laat me meer dan anders uitkijken naar die lekkere warme douche, droge kleren en een warm kopje koffie of thee. Ik vind dat ik dat dan extra verdiend heb!

Loop jij ook graag hard in de regen of juist niet? Loop jij liever in andere (weers)omstandigheden en waarom?

 

Ik ga hardlopen en neem mee…

Ik ga hardlopen en neem mee

In het verleden kon ik niet gaan hardlopen of er moest een flesje drinken mee. Ik dacht dat het normaal was om steeds een slokje te nemen onderweg. Sterker: ik was ervan overtuigd dat ik niet goed kon lopen als ik het risico liep om ‘droog te staan’. Mijn buurvrouw, die flink lange afstanden loopt, vertelde mij op een gegeven moment dat ze nooit drinken meeneemt als ze gaat lopen. Dat wilde ik ook weleens proberen.

Bescherming
Tegenwoordig hoef ik bij een afstand tot tien kilometer niet zo nodig te drinken. Toch neem ik dan soms iets mee om onderweg te nuttigen, bijvoorbeeld een energiegelletje of wat druivensuiker. Dat komt omdat ik meestal vroeg in de ochtend loop en mijn bloeddruk dan nog vrij laag is. Het is meer voor de zekerheid dat ik iets bij me wil hebben. Echt vaak neem ik het niet onderweg. Het is gewoon in geval van nood en geeft me een beschermd gevoel.

Draagriem
Voor dat drinken onderweg had ik zo’n riem met een tasje waar je een aantal flesjes in kan steken. Een onding en nog duur ook. De flesjes zijn moeilijk schoon te houden en de houder lubbert na verloop van tijd uit waardoor de flesjes eruit vallen. Weg met die riem! Als ik dan toch wat te drinken meeneem voor een lange afstand is het een klein oud wegwerpflesje met water of zelfgemaakt drinken (1/4 of 1/3 literflesje van mijn dochter, bijvoorbeeld waar Fruit Shoot in heeft gezeten). Het kan dan gewoon in mijn hand.

Wat neem ik verder mee als ik ga hardlopen?
Altijd
Pakje zakdoekjes (omdat mijn neus altijd gaat lopen)
Huissleutels (anders kom ik mijn huis niet meer in)
ID (omdat dit nu eenmaal verplicht is en daarnaast, je weet nooit wat er onderweg kan gebeuren)
OV (omdat ik heel af en toe merk dat ik te ver weg ben en ik de afstand terug niet meer red)
Telefoon met oortjes (voor de combinatie bereikbaarheid versus muziek voor bij het lopen)
Lampjes (vooral voor de wintermaanden, om zichtbaar te zijn in het donker)
Hardloophorloge met hartslagband (of valt dit onder de categorie ‘dragen’?)
Niet altijd
Pinpas of geld (soms doe ik snel een paar boodschappen na het lopen)
Flesje water of zelfgemaakt drinken
Energiegel of druivensuiker
Draagband voor mijn telefoon (bij voorkeur doe ik de telefoon in mijn zak, maar dat kan niet bij alle jasjes die ik heb – valt wellicht ook onder de categorie ‘dragen’)
Heuptasje (niet zo een waar je drinkflesjes in doet, maar een plat tasje voor het geval dat de kleding die ik draag te weinig zakken heeft)

Je ziet, er gaat toch aardig wat mee tijdens zo’n hardloopsessie. Wat neem jij mee als je gaat hardlopen?