Tagarchief: Olympisch Stadionloop

Olympisch Stadionloop 2016: niet de vijf, niet de tien maar de één kilometer gelopen!

Als je wekelijks tussen de dertig en vijfenveertig kilometer bij elkaar rent, dan draai je je hand toch niet om voor een enkel kilometertje? Zeker niet als je moet wedijveren tegen een stel koters. Geloof me, zelfs als je zó getraind bent dat je volgende week weer een halve marathonafstand kunt afleggen, kan een luttele kilometer toch best tegenvallen!

yasmine-medaille

Mijn dochter is lid van atletiekvereniging Phanos in Amsterdam. Daar leert ze allerlei leuke dingen, zoals hordelopen, kogelstoten, verspringen en natuurlijk ook hardlopen. Als hardloper ben ik er natuurlijk erg trots op dat ze dat met plezier doet. Ik hoop, ik droom ervan dat ze me ooit bij een Dam tot Damloop of halve marathon voorbijloopt. Je moet dan wel ergens beginnen en wat is er dan beter dan meedoen aan de één kilometer kidsrun georganiseerd door je eigen atletiekvereniging en beginnend in het stadion waar je altijd traint?

Ik schreef mijn kind dus in voor de kidsrun van de Olympisch Stadionloop. Ze wilde graag dat ik ook meeliep en die mogelijkheid was er gelukkig ook. Dat zou niet zo moeilijk worden dacht ik, één kilometertje is toch snel voorbij? “Misschien loop ik wel veel harder dan jij mam” zei mijn dochter voor de start nog even tegen me. Dat wist ik wel zeker, omdat ik al eens bij een warming up in het stadion had gemerkt dat ze stukken harder liep dan ik. Ik zei dat het niet erg was en we elkaar bij de finish wel weer zouden zien. Stiekem dacht ik ook wel wat sneller dan anders te gaan lopen. Het was toch maar één kilometertje dus het kon best, dacht ik.

Het loopje zou in het stadion starten, vervolgens was het parcours om het stadion heen uitgestippeld. De finish zou weer in het stadion zijn. Het was koud en miezerig weer, dus de start kon niet snel genoeg zijn wat ons betrof.

Al meteen bij de start merkte ik hoe snel sommige kinderen er vandoor gingen. Zo ook dochterlief en eerst deed ik nog fanatiek met haar mee. Helaas merkte ik toen ik net het stadion uit was al meteen dat ik te hard gegaan was. Mijn rechter bilspier protesteerde luid. Deze waarschuwing gaf mijn lichaam mij vaker; het is meestal mijn rechterbeen dat signalen geeft als er iets niet goed gaat. Minder snel was natuurlijk het eerste wat ik had moeten doen. Mijn hoofd zei tegen me dat ik mijn dochter op zijn minst niet uit het oog moest verliezen. Dat lukte aardig, zodat ik bij de finish kon zien hoe mijn kind haar medaille uitgereikt kreeg. Daar deed ik het tenslotte voor; een blij kind dat net een mooie prestatie had geleverd!

Of ze volgende keer weer wilde dat mams meedeed, was mijn vraag na afloop aan mijn kind. Nee hoor, nu ik weet hoe het gaat en hoe leuk het eigenlijk is doe ik het volgende keer alleen. Gelukkig voor mij gaf ze dat antwoord. Ik had best nog een keer met haar mee willen gaan hoor, maar voor mijzelf en mijn bilspier had het niet gehoeven. Kun je nagaan hoe je je kan verkijken op dat enkele kilometertje.

Of het ooit zal komen tot een langere loop samen met mijn dochter? Daar zullen vast nog wel wat kilometertjes aan voorafgaan.

Heb jij weleens samen met je kind meegedaan aan een hardloopevenement?